
سعید ساعتش را مدام نگاهی کرد. دو ساعت و نیم بود که منتظر جواد مانده بود. قرار بود ساعت هفت صبح خودش را به خیابان پنجم برساند. اما حالا ساعت نه و نیمِ صبحِ ششم آبان ۱۴۰۴ بود و هنوز خبری از جواد نبود.
کمکم ناامیدی سراغش آمده بود. کارش فقط با یک امضای جواد سر و سامان میگرفت. گوشی را برداشت و تصمیم گرفت آنقدر زنگ بزند تا دق دلش را سر جواد خالی کند. بعد از بیست بار تماس، جواد بالاخره گوشی را برداشت و فقط یک جمله گفت:
— خانم بچه هاهوس شمال کرده بودند.
این هفتمین بار در یک سال اخیر بود که زن و بچهٔ جواد ناگهان هوس جایی رفتن میکردند؛ یک بار شمال، یک بار دریا، یک بار جنگل و یک بار هم معلوم نبود کجا.
دیگر کاسهٔ صبرش لبریز شد و گفت:
— جواد، یک سؤال دارم...این مینا زنِ منه یا تو؟