
صبح که از خواب بلند شدم، دیدم آسمان انگار ابری است. آره... بعد از نمیدانم چند ماه، دوباره باد میوزد. نمیدانم آسمان هوس باران دارد یا ندارد، ولی انگار من را برای نوشتن به هوس انداخت.
حالا باران میخواهد ببارد یا نه، مهم این است که ابر پیدا شده. شاید قطرهی اشکی روی صورت بهار خسته بیندازد. اگر نینداخت، مثل اینکه شاید سرسنگینیاش کمکم با بهار خانم خسته، که نیاز به استراحت دارد، سبک شود.
ابر نیاز دارد اشکهای نامزدش را ببیند تا خستگیاش کم شود.
بالاخره سروکلهی ابر پیدا شده است.
تا همین جایش جای شکر دارد.
پی نوشت :بهار خسته همان پاییز و زمستان است.