می‌خواستم عنوانی برای دل‌نوشته‌ام بگذارم، ولی دیدم مگر امام رضا عنوان می‌خواهد؟ امام رضا دیگر از خودمان است. البته جسارت به ساحت مقدسش نمی‌شود، اما آن‌قدر کنارش بوده‌ایم که امام رضا آشنای ما شده است.
می‌دانید؟ امام رضا برای ما یعنی تمام خاطرات بچگی. امام رضا یعنی کل مسیر زندگی. امام رضا یعنی گفتن درد و دل به سادگی. امام رضا یعنی مشهد، و مشهد یعنی ایران.
البته این جمله‌ها حق مقام امام رضا نیست؛ شأن او اجل از این حرف‌هاست. ولی ما خیلی با او خودمانی شده‌ایم. با لهجه مشهدی صدایش می‌زنیم، برایش دل‌نوشته می‌نویسیم. تا حالا شده برای امام حسین دل‌نوشته بنویسیم؟ اما برای امام رضا، چرا...
امام رضا یعنی فلکه آب. امام رضا یعنی کوچه‌ی کربلایی‌ها. امام رضا یعنی بازار رضا.
چی دارم می‌نویسم؟ حالم خوب است؟ نه، اصلاً خوب نیست... البته، خوب است! خوب است وقتی کنار امام رضا باشم. خوب است تا وقتی امام رضا در ایران باشد.
آن‌قدر نزدیک به ما شده که احساس دور بودن از او را فراموش کرده‌ایم. همه‌ی این‌ها را نوشتم تا بگویم:
دوست دارم کنار حرم امام رضا بنشینم و
گریه کنم... گریه کنم... گریه کنم...گریه کنم...گریه کنم ...گریه کنم...گریه کنم ...گریه کنم
هشت بار نوشتم "گریه کنم"، تا وقتی چشم‌هایم سیاهی برود. شاید وقتی دوباره باز شد، نگاهم به صورت ماهش بیفتد. وگرنه... همان‌جا بمیرم.
