سلام به دوستان ویرگولی 🌹

حقیقتش امروز یک چیزی به ذهنم رسید. به قول جواد یساری: «قبل از آهنگش می خواست شروع کنه، می گفت یکم شادترش کنیم!» همیشه این تو ذهنم بود.
گفتم نوشتن در فضای مجازی رو یکمی فعالتر کنیم، شاید بر مهارت نوشتنمون افزایشی حاصل بشه.
راستش یک کانال در تلگرام داشتم که نوشتههای ویرگولم رو توش میذاشتم. گفتم کلاً برنامه رو عوض کنم: به صورت یک دل نوشت. چون من نوشتههامو دوست دارم بگم دلنوشت.
هر روز یک دلنوشت در تلگرام بذارم.
یک کانال در «ایتا» هم دارم؛ اونم فعال کنم، یک مطلب دستوپاشکسته اونجا بنویسم.
پیج اینستا هم شروع کردم؛ اونجا عکسنوشته میذارم.
خلاصه، برای کانال تلگرام تصمیم گرفتم اسمشو بذارم: لقمه دلنوشته ی حسین.
از بس ساندویچ دوست دارم و متأسفانه وقتی میرم شهر، با شکم پر دوباره میرم ساندویچی! 😅
اینقدر «کَر کثیف» خوردم که معدهم به فنا رفته.
شما لطفاً غذای بیرون و کلاً فستفود رو کم کنید تا معده نازنینتون مثل معده ی من من اذیتتون نکنه.
خلاصه، امشب کانال به قول خیلی رسمی و از دهان ما بزرگتر، افتتاح شد.
البته هنوز امشب به نام خدا رو کلید زدیم تا انشاءالله فردا شروع کنم.
اگر دوستانی که این مقاله رو خوندند دوست داشتند و افتخار دادند، یک لقمه دلنوشته درویشی تو سفره کانال برای پذیرایی چشمان نازنینتون مهیاست.
اگر هم نه، ما رو قابل ندونستید، ما هم از همون محبتتون تو ویرگول کمال سپاسگزاری داریم.
راستی، کارت دعوت (ببخشید! لینک 😄) لقمه دلنوشت حسین در تلگرام پایین مقابل چشمان مبارکتون خواهد بود.
ممنون 🙏
لقمه دلنوشته حسین در تلگرام— دلنویسی از پشت کوه ویرگول
https://t.me/hossintaghvaei