
همهی روزها انگار شبیه هماند.
روزی درگیرِ التهابی گلوگیر،
روزی گوشهگیر در تنهاییِ خودت.
اما در هر حال، وقتی عقربهها به بیستوچهار میرسند،
آن روز تبدیل میشود به خاطرهای
که تنها در ذهن تو اسیر مانده است.
خاطرهای خوب، یا شاید چیزی دیگر؛
چیزی که از آن روز باقی مانده.
و بعد همان لحظه است که میگویی:
«ای بابا… امروز هم گذشت.»
و میبینی که تمام عمرمان
روز به روز
همینطور در حال گذر است.