---


آخرش ۳ کشور اروپایی زهرشان را ریختند و نگذاشتند نطق افتخارآمیزوفراتر از تاریخی آقای دکتر روحانی درسال ۹۴، مبنی بر اینکه بعد از ده سال قطعنامههای سازمان ملل ـ به قول دکتر احمدینژاد ـ کاغذپاره میشود، به عاقبت خوشی برسد.

دیروز گفته بودم چیزی ننویسم تا چند روز. ولی امروز یک کامنت گذاشتم در یک پست. نویسنده چنان مشتی بر دهان ما زد که ناچار شدم یک پست بنویسم و از قهرمان دیپلماسی، امیرکبیر ایران، عذرخواهی کنم واز حضورشان عذرتقصیر بجویم که روستایی پاپتی غلط کردی بر کار سیاست دخالت می کنی
دوست عزیزمان فرمودند: «ملتی که آقای ظریف را تحمل که هیچ، بلکه ارج ننهد، لیاقت توسعه را ندارد.»

در واقع، "در" را گفتند تا "دیوار" که من بودم بشنوم. خدایی نکرده به جناب ظریف انتقادی نشود! چرا؟ چون هر که به آقای ظریف کوچکترین انتقادی کند... ولش کن!
میدانید حکایت منِ روستایی پاپتی که هیچ ولی شما بزرگواران، مثل حکایت گالیله میماند. حواستان باشد به آقای ظریف خدایی نکرده کمتر از گل نگویید، تا به شما پاپ نگوید: غلط کردی گفتی زمین به دور خورشید میگردد.زمین گرده که نه ظریف اشتباه کردهر کی گفت بهت می گویند خفه شو ملحد، کافر!
هدف منِ روستایی پاپتی این نیست که از سیاست بنویسم یا من درقواره سیاست هستم . فقط میخواستم بگویم ما مقدسات جدیدی داریم که حرف زدن در مورد آنها تندروی محسوب میشود.
بله، هیچکس ـ خدایی نکرده حتی نماینده مجلس ـ هم نباید بپرسد: شما چطور بندی را پذیرفتید که در آن آمده برای ادامه لغو تحریم، نیاز به قطعنامه شورای امنیت است؟! که مسلم است آمریکا و انگلیس و فرانسه آن را وتو میکنند.
وندی شرمن میگوید: وقتی میخواستیم مکانیزم ماشه را در برجام بگنجانیم، تیم ایرانی واکنش خاصی نشان نداد. و واقعاً چرا؟ چرا به جای اینکه «ادامه لغو تحریم» به رأی گذاشته شود،چرا «ادامه تحریمها» به رأی گذاشته نشود، تا شاید روسیه و چین لطف کنند و وتو کنند؟
و چرا باید صرف یک نامه از سوی یکی از این کشورها، به عنوان نقض تعهدات از سوی ایران، قبول شود؟ نتوانندهروقت عشقشان کشید نامه بنویسند؟ هر چه که هست، دودش به چشم ماها خواهد رفت. بازار ارز و طلا که سربالایی برود، ما هم باید دست بیشتر در جیبمان کنیم.
ولی فدای سرمان، فدای سر مقدساتمان، فدای سر برجام! و به قول سریال شمعدونی: تبریک به تو، تبریک به من، تبریک به همه!
و این پیروزی خجسته باد، که این تازه از نتایج سحر است. جنگ احتمالاً در راه است و ما باید تاوان حمایتمان از امیرکبیر زمان، قهرمان دیپلماسی و پروفسور زبان انگلیسی را بدهیم.
البته ایشان مقصر نیست! فرانچسکوی نامی آمد و کمی شیشهخرده به برجام اضافه کرد. وگرنه...
آب را گل نکنیم در فرودست انگار، بد به دل راه ندهیم. بیخیال... تبریک به تو، تبریک به من، تبریک به همه!و مارا به سیاست چکار .بیلت رابردار روستایی پاپتی برو به یک کنار.