
سال ۸۹شروع شد، بلاتکلیفی عجیبی اذیتم میکرد. عید سال ۸۹ شبی به قم رفته بودیم. در مسجد جمکران بسیار گریه کردم و گفتم: خدایا من را از این وضعیت نجات بده.
اردیبهشت که شد، کمکم فهمیدم زندگی کردن در تهران برای منی که نه در سرِ کاری میتوانم بمانم و بعد معافیت پزشکی هم دارم و حتی توان گرفتن گواهینامه،برای مسافرکش با توجه به قوانینی که هست، ندارم، ممکن نیست.
پدرم یکیدو سال بود دختری را برای ازدواج پیشنهاد میداد و میگفت دختر خوب و کاری است. میگفت: «بیا برو. تو که در تهران توان ماندن نداری، در روستا زندگی کن. من کمکت میکنم.» حالا بماند که واقعاً در آینده کمکهایی هم کرد، ولی انگار زندگی متأهلی به آن راحتی که من فکر میکردم نبود.
در همان اردیبهشت به پدرم گفتم میخواهم ازدواج کنم؛ برایم به خواستگاری برو. آن موقع ۲۴ ساله بودم. دیگر تصمیمم را گرفته بودم که در روستا زندگی کنم. نمیدانم تصمیم درستی بود یا نه، اما اجبارِ مقتضیات و شرایط زندگی و مسائلی که بهصورت جبری به انسان تحمیل میشود، درست و نادرست را بیمعنی میکند. شاید آن موقع تنها راه من آمدن به این روستا بود.
به هر حال استخارهای هم کردم. در استخاره آمده بود کار خوبی است و از بسیاری از ناهنجاریها جلوگیری میکند، ولی مشکلات هم دارد که باید تدبیر شود.
پدرم به پدر دختر ـ و پدر همسر فعلیام ـ اطلاع داد که ما برای پسرمان خواستگاریم. به هر حال شب، به قول معروف، نمیدانم بلهبرون یا همان تعیین مهریه، به خانه آن دختر رفتیم. آن شب خواهران من، خاله و شوهرخاله عروس و عموهایش حضور داشتند.
یادم هست شوهرخاله او پرسید: «این حسینآقا که میخواهد ازدواج کند کشاورزی بلد است؟» یادم نیست چه گفتم، ولی حاضران گفتند یاد میگیرد.
آن شب من چند دقیقه هم با همسرم صحبت کردم. گفتم دوست ندارم کسی مرا مسخره کند. یادم نیست او چه گفت، ولی فکر میکنم گفت نباید بگذاری و اجازه بدهی مردم مسخرهات کنند.
به هر حال مهریه ۸۰ سکه تعیین شد. ولی چون خانواده همسرم آن موقع میخواستند یکچهارم از خانه روستا به نام همسرم زده شود و میگفتند اگر این کار را نکنی خانه پدریات را خواهران و برادرانت از تو میگیرند، من حقیقتش اطمینان نداشتم و همچنین دوست نداشتم خواهر و برادرانم ناراحت شوند؛ مخالفت کردم.
هرچند پدرم بعدها موقع سنددارشدن خانهها کل آن را به نامم زد. البته به خاطر همین هم سه سال و نیم برای یک جوی آب دادگاه رفتم. و الان که نگاه میکنم، این خانه در نظر من چیز خیلی ارزشمندی نیست.
بههرحال، الحق و الانصاف، همسرم هم واقعاً آنطوری که من فکر میکردم و شک داشتم، نبود؛ زن خوب و همراهی است و کمککار هم هست.
این را هم بگویم که همین مخالفت من باعث شد ۱۰ سکه دیگر بر مهر افزوده شود. سکه آن زمان نزدیک ۳۰۰ هزار تومان بود و ۱۰تایش سه میلیون تومان اضافه میکرد؛ و الان حدود یک میلیارد و ششصد و خردهای، فکر میکنم، به گردن من دین عندالمطالبه افزوده است. کلاً اگر من همه زندگیام را هم در این پانزده سال بدهم، با چند گوسفند، یک تکه زمین و یک خانه روستایی نهایتاً شاید شش تا هفت سکه هم نتوانم بدهم.
بیخیال گذشته. این هم داستان بلهبرون ما. فقط چیزی که جالب بود این بود که آن شب که رفتیم، نه شیرینی بردیم، نه گل؛ خبری نبود! فکر کنم فقط یک بسته بیسکویت یا شکلات بود. خواستگاری و بلهبرون یکی شد. البته چهار تکه از اثاث شروع زندگی ـ اجاق گاز و فرش و تلویزیون و یخچال ـ هم طبق رسم اینجا با ما بود.