
پنجاهوهشتمین پلک روزانهٔ چشمان بانو بهار.
پنکهٔ سقفی خانهمان، چون پرههای بالگرد، چند ماهی بالای سرمان خواهد چرخید؛
اما این کجا و آن کجا.
آن به پروازت میبرد و این از سیلاب عرق به زمین فرویت میبرد.
بلندگوی تقویمِ گلهده صدا میزند
که گوسفندان خشکهخوار شوند؛
چرا که رنگ سبز دشت سنگ قبرش را خریده است.
خوشههای جو
نفسهای آخرشان را میکشند
تا کمباین
حلوایشان را به کام مردم خیرات کند.
شقایقها پرپر شدند
تا بانو بهار بیشتر دربهدر شود.
کدخدای ده ما
بیشتر بوی تبختر خانهای قدیم را میدهد؛
بهار بانو را به حساب نمیآورد.
خیلی پاییزیمزاج است: خشک، سرد و خشن.
با این همه، پاییز از این آدم قابلتحملتر است.
گاهی بعضی آدمها را
با همهٔ عسلهای زنبورهای تاریخ
نمیتوان خورد.
تحملش میکنیم
شاید در کار خدا فرجی شود.
چشمان قنات
پُراشکتر از پارسال
به ما نگاه میکند.
گاهی چشمان اشکآلود
برایمان جذابتر است.
اما در قحطی سکه در کیسهٔ آدمها
و در تورمِ تاولهای چرکینِ جسمِ نداری،
خیلی ها زمستانِ فکرند؛
و با این حال امیدوارند
که روز جدید بهتر از روز قبل باشد.
ولی کی روز جدید برسد الله اعلم.
البته عدهای هم،
به قول پدرم، خُشمالند؛
ببخشید، از بس پول دارند
با دمشان که هیچ،
با سر تا پایشان هم گردو میشکنند
و به درِ بیخیالی میزنند.
تازه چوب هم لای چرخ کار ده میگذارند.
اینجا که میرسم
میخواهم حکایت را ختم کنم.
میدانی چرا؟
از قدیم گفتهاند:
بیمایه فطیر است .