
احساسی که همیشه با آن درگیر بودم. بارها تصمیم گرفتم کاری برای تغییر شرایط انجام دهم؛ از پیدا کردن ذکری در کتاب دعایی و کتاب روانشناسی برای تغییر فکری گرفته تا سعی در پیدا کردن شغل جدید.
اما چه فایده که راه جلویم بسته مینماید و پاها یمبرای ادامه راه خسته مینماید. فقط چیزی که ادامه راه را برایم ممکن میسازد، اجبار است. همین.
نالیدن البته بیفایده است.
بیشتر از این متأسفانه امکان توضیح نیست، ولی ننوشتن هم برای دلم قابل توجیه نیست. اشتراک احساس کار نوشتار است.
غروب پنجشنبه ۲۷شهریور ۱۴۰۴ می نویسم ازبن بست وممنونم باز خدا از آنچه برایم هست ولی افکارم خسته است .