
گاهی انسان، گرچه در این دنیا دیگر نیست، اما بوی زندگی از او به مشام میرسد.
بیشتر ما بهراحتی فراموش میشویم؛ اما آنکه یادگاری برای دیگران باقی میگذارد، دستکم برای همان کسانی که زندگیاش را به آنها هدیه داده، تا ابد «زندهیاد» است.
قلبهای ما روزی از تپیدن بازمیایستند، اما بعضی قلبها در سینهای دیگر دوباره زندگی را از سر میگیرند... و این چه تصویر باشکوهی است.
خاک، بدنها را تماموکمال هدیه میگیرد؛ اما خاک «عجول» نیست؛ میداند که اول و آخر، آغوشش مقصد همهی ماست.
نمیدانم آیا پذیرفتنِ تکه-تکه شدنِ بدنِ عزیز، کار سادهای است یا نه؟ خوشا به حال آنان که این سختیِ بزرگ را به جان میخرند تا نوری در تاریکیِ زندگیِ دیگری بتابند. من در آن موقعیت نبودهام و نمیدانم؛ اما میدانم که این تصمیم، فراتر از شعار است.
بعضی جملات، کلیشهای نیستند، بلکه یک حقیقتِ بزرگاند:
اهدای عضو، اهدای زندگی است