ویرگول
ورودثبت نام
sunrise
sunriseمن از بچگی زیاد مینوشتم این بار میخوام جدی دنبالش کنم حتی اگر نوشته هام احمقانه باشن :]
sunrise
sunrise
خواندن ۳ دقیقه·۲ ماه پیش

یه روز معمولی


چای را دم کرده ام ، خانه را جارو زدم ، شیشه ها را برق انداختم ، ظرف ها هم که شسته شده اند . همه چیز مرتب و سرجایش است.

نهار کلی فراموش کردم . با سرعت لباس هایم را پوشیدم و به نزدیک ترین بازار رفتم . کاهو خرید ، گوجه ، خیار ، سیب زمینی ، کمی هم میوه خریدم خوب است در خانه داشته باشیم .

چندتا از سیب زمینی ها را نگینی و سرخ کردم در کنارش هم مرغ و هویج را هم همینطور . باید برنج هم میزاشتم اما وقت نبود ترجیح دادم کنارش کنی نان بزارم ، دو سه نوع هم سالاد برای کنار غذا درست کردم . به نظرم همه چیز عالی میاد .

وقتش رسیده امروز پنج شنبه است و اداره ها زودتر تعطیل میشوند . یعنی من فقط یکساعت فرصت دارم .

دیروز تا تونسته ام با همسرم خندیم ، فیلم دیدیم و شب را باهم قدم زدیم خب طبیعی است دیگه مکر نه ؟ باید همینطور میبود.

کلید های خانه ، سویچ ماشین را روی اُپن آشپزخانه گذاشتم فقط کارت های بانکی و کمی پول نقد و کوله کوچکی برداشتم .

الباقی لباس ها و کفش هایم رو درون چمدانی ریختم لوازم آرایش و شامپو هایم رو هم در ساک دیگری اگه میخواستم با خودم ببرمشان خیلی طول میکشید به همین خاطر صبح اول صبح همه آین ها را به یکی از دوستان مورد اعتماد دادم . دوستی که همسرم او را نمی شناخت .

بلیط های قطار را هم رزرو کرده بودم ، با خط تلفن جدیدی که گرفتم نمیخواهم ردی از من به جا بماند .

قرار است با همان دوستم از اینجا بروم ، او ماشین را هم هماهنگ کرده که تا راه آهن برویم . راستش برای او راحتر است ، بلاخره مجرد و با خانواده اش هم صحبت کرده .

مقصدمان روستایی در شهرستان های شمالیه کشوره . من قبل از ازدواجم پرستار خوبی بودم ، یک بخش از بیمارستان زیر دستم بود اما خب تقدیر اینطور میخواست حالا به درمانگاه کوچک آن روستا درخواست کار دادم و آنها هم قبول کردن البته هر دوی ما با همین کار میرویم . تا کار های طلاقم درست شود و بتوانم مطبی در آنجا باز کنم .

دوستم رسید و من به سرعت سوار ماشین شدم حتی مسیر را هم با راننده چک کرده بودیم که مبادا همسرم ما را در ماشین ببیند.

تمام مدتی که در قطار بودم را خوابیدم ، میدانم که از استرس زیاد است اما خب بلاخره تمام شد .

دلم نمیخواهد به هیچ چیز فکر کنم من میتوانم زندگی دلخواهم را داشته باشم . حتی اگر سخت باشد و طاقت فرسا میدانم که برای منه ، زندگی من .

بعد از این ازدواج اجباری در پوسته ای از انتخاب ، تمام چیزی که بودم را گرفتند و من جدیدی بهم دادند .

ما هر شب با هم پیاده رویی میکردیم ، آخر هفته ها سینما و کافه میرفتیم . همه چیز عالیه

آه گفتم که نمیخواهم بهش فکر کنم .

صدای کلید

چشم هایم را باز کردم . امروز 29 مهر ماه و چهارشنبه بود.

لبخند زدم و به استقبال همسرم رفتم . من فردا او را ترک خواهم کرد .

به چه دلیل ؟ کمی به چشمانش نگاه کردم ، به چشمانی که برق میزد ، همسر زیبا ، خانه ای مرتب ، بوی غذایی که کل فضا را پر کرده . همه چیز بری او عالی بود شاید حتی برای من هم .

اما من دیگر این «من » را نمیخواهم . بوسه ای بر لبهایش نشاندم .

من فردا میروم و اگر از من بپرسند که دلیلیم چیست میگویم :

هیچ.

 

ترک کردن
۰
۰
sunrise
sunrise
من از بچگی زیاد مینوشتم این بار میخوام جدی دنبالش کنم حتی اگر نوشته هام احمقانه باشن :]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید