دستهایم کمی سرد شدند. چای هم به وقتش از دهن میافتد.
حالا شک و تردید در قلبم جوانه زده و من هیچ کاری نمیتوانم بکنم.
میدانم تصمیم درست این است، اما میتوانست این هم نباشد. خب، همه میگویند که راه را اشتباهی میروم؛ حسی درون قلبم هم همین را میگوید.
تمام مدت این خیال را داشتم که من مجبور به انجام این کارم. اما اگر هیچ اجباری نباشد چه؟ آنوقت اگر کسی را پیدا نکنم که همهچیز را گردن او بیندازم چه؟
صبحها حالم از این افکار به هم میخورد. مخصوصاً زمانی که دارم مسواک میزنم، این افکار با جنبیدن دهانم بیشتر و بیشتر میشوند. لعنتیها آنقدر تند در سرم میچرخند و جایشان را به فکر بعدی میدهند که حتی وقت نمیکنم به فکر نکردن فکر کنم.
واقعاً از کجا میشود فهمید که داریم اشتباه میرویم؟
اصلاً آنهایی که به من میگویند اشتباه است، آنها از کجا میدانند؟
لطفاً پای تجربه را وسط نکشید. هیچکس با کفش من راه نرفته که تجربهاش به درد زندگی من بخورد. من دیگر تا وسط راه آمدهام؛ نه اینکه راه برگشتی نباشد، اما خیلی دور است و خیلی خیلی سخت.
میخواهم فقط یک نفر به من بگوید که گور پدر تصمیم درست. فقط میخواهم به این راه حس خوبی داشته باشم. لعنت بهش، الان است که گریه کنم.
چیز عجیبی هم نیست؛ نه برای خودم، نه اطرافیانم. کارم شده گریه کردن. حتی وقتی از اتوبوس جا میمانم، مینشینم و یک دور برای خودم گریه میکنم.
از طرفی، یکسری آدم بیخود که حرفشان اندازه چمن خیابان هم برایم ارزش ندارد، مدام دارند به من میگویند که چقدر از تصمیمم خوشحال شدند. اما، اما، اما...
لعنت به این آدمهای دروغگو! من که میدانم ته دلتان، در آن اعماق ،دلتان میخواست که من با مخ به زمین بخورم.
شاید هم نه...
هیچچیز ثابت نیست. در این مغز کوچک لعنتی، هیچ فکری بیشتر از یک ثانیه هم دوام نمیآورد. این کشتی که نمیدانم دارد غرق میشود یا دارد از طوفان رد میشود. نمیدانم، به هر حال من آن مسافرم که گوشهای سرش را کرده در تشتی و فقط بالا میآورد.
دستی به شانهام خورد. جدیداً از لمس شدن بیشتر هم بدم میآید؛ مثل سوسک سمخورده، دست و پاهایم در هم کشیده میشوند و بدنم میلرزد.
به سمتش چرخیدم.
_ حالت خوبه؟
_ اوهوم.
_ میخوای حرف بزنیم؟ به من بگو، بذار کمکت کنم از این حال بیرون بیای.
دوست داشتم که به او بگویم، اما میترسم برای ثانیهای دست از فکر کردن بردارم و همهچیز به هم بریزد. با این حال که میدانم هرچقدر هم که فکر کنم، باز هم راه همین راه است که هست.
_ حداقل نگاهم کن!!!
_ راحتم، حالم خوبه. میشه تنهام بذاری.
_ این اولین باره بعد از مدتها که تو رو اینجوری میبینم. سری قبلی که تنهات گذاشتم، تا دم مرگ رفتی. این سری چی شده؟ الان که همهچیز عالیه.
لعنت به همه شماها که همهچیز را عالی میبینید، در حالی که من اینجا دارم جون میدهم. یا نکند فقط خودم را به موشمردگی زدم؟ یا شاید او هم یک خیال است؛ فقط یک فکر که رنگ واقعی گرفته.
دستم را به بدنش زدم.
_ باور کن اونقدرا هم که فکر میکنی گفتنش سخت نیست.
_ هست!
_ تو فقط یک کلمه بگو، من کمکت میکنم برای ادامهاش.
_ میتونی یه کاری برام انجام بدی؟
_ هرچی تو بخوای.
_ به این صدای توی سرم بگو خفه شه.
دوباره اشکهایم جاری شد. مثل همیشه، نفسم تنگ شد و به هقهق افتادم.
_ اگه میدونی که تصمیم درستیه، انجامش بده. اگه دوسش داری، تا تهش برو؛ ولی هر جا که حس کردی نمیخوای، فقط به من بگو. قول میدم نه قضاوتت کنم، نه حتی یه کلمه حرف بزنم. قول میدم دستت رو بگیرم و ببرمت. حتی اگه خودت جرئت برگشتن نداری، من برت میگردونم. اصلاً به همه میگیم که من مجبورت کردم. بذار همه تقصیرها بیفته گردن من. فقط تو به دلت نگاه کن.
سرم رو به سینهاش فشردم. عجیب، هنوز جای گرمی بود برایم!!
_ همش تقصیر توئه. از همون اول، اگه نمیرفتی، من مجبور نبودم همچین تصمیمی بگیرم.
دیگه صدام درنمیاومد.
_ میدونم عزیزم، میدونم. میخوای فقط یکم همینجا تو بغلم بمونی؟
سرم را تکان دادم. واقعاً هم فقط همین را میخواستم. کاش میشد همیشه تو میماندی.
حالا صداها قطع شدند. میتوانم صدای نفس کشیدنم را بشنوم.
_در کنترل کردن من خوب استادی.
بالشتی که در آغوش کشیده بودم را رها کردم.
حالا که صداها قطع شدند، صبح شده .......