از یه جایی به بعد دیگر برایم مهم نبود ، آدمِ بدهِ قصه باشم یا اصلا جزئی از قصه نباشم .
انقدر خسته و تحلیل رفته شده بودم که اگر سرمیز بازی برای لحظه ای حس میکردم آرامشم در خطر است ، زیرمیز زدن را برای این شرایط خوب یادگرفته بودم .
به همین منوال به همه چیز هایی که میخواستم و دوستشان داشتم گند زدم ، به دوستی های چندین و چندساله ام ، به رابطه های عاشقانه ای که ؛ آه اگر همه چیز خوب پیش میرفت الان حتما کودکی هم در آغوش داشتم .
اما خب چه میشد کرد لااقل تنهایی آرامش بیشتری دارد . الان دیگر نگران نیستم که یک وقت به ناخواست کسی را برنجانم یا حرف هایشان را از این گوش در و از اون گوش دروازه کنم که مبادا مرا شب تا سحرگاه بیدار نگه دارد . نگران نیستم چون کسی نیست که نگرانش باشم ، آدم ها را به چشم لذت نیم ساعتی از هم صحبتی یا سلامی با تکان دادن سر از دور میبینم .
خودم در خودم فرو رفته و من در کتاب هایش غرق و در قهوه اش شناور . موسیقی هایش گوش نواز و زجر آور .
تمام چیزی که مرا از دنیای خودم بیرون میکشد اوست . فکر شوق و شوری که در دلم می انداخت . حالا همه آن شوق را با سوگ میگریم ولی گریه هایی که برای اوست آبیاری درخت دلم است ، درختی که هنوز هم این سنگ سرد و عبوس را بلند قامت و زنده نگه میدارد .
فکر میکنم که او الان در گوشه ای از دنیای رنگارنگ بیرون سبز و شاداب دارد می زیستد . فکر خنده های اوست که گاهی گوشه های این شاخه های خشک لبم را تکانی میدهد .
دوباره یاد ایام افتادم ، عجیب است که خاطرات خوبمان با گذر ایام دردی میشوند عمیق تر از تمام تلخی ها ، گاهی آرزو میکنم که او مانند دیگران مرا می آزرد آنوقت الان اینجا در این انزوا نمینشستم و به رفتنش فکر نمیکردم .
حالا.....
میخواستم بگویم که گذشته ها گذشته اما نه ، الان میبینمش روی تک صندلی رو به روی تختم نشسته و با آن چشم های مستاصل دارد نگاهم میکند .
_ چه میخواهی از من ؟ منی باقی مانده که از آن چیزی هم بخواهی ؟
لبم را با چای سرد شده روی میز تر کردم ، این اواخر دهانم زود به زود خشک میشود ، آخر فقط برای خردن و نوشیدن آن را باز میکنم ، اما الان قبل از اینکه مثل سری های قبل از جایش بلند شود و برود میخواهم حرف بزنم .
نمیدانم چه بگویم انقدر این چند وقت با او در خیالم حرف زده ام که الان هیچ برای گفتن ندارم.
کاش همان روز به جای اینکه او را به باد بد و بیراه بکشم حرف هایم را میزدم ، کاش از او میخواستم که بماند ، کاش به او میگفتم که چقدر میخواهمش.
_ من نگفتم ، تو چرا نفهمیدی ؟
نگاهش عجیب شد انگار نفهمید که چه میگویم ، حق هم دارد تمام مدت داشتم با لبان بسته سخن میگفتم .
_ حالت خوب است اری ؟ امیدوارم که باشد . حال تو که خوب باشد حال منم خوب است . میدانم میدانم اخم هایت را درهم نکش زشت میشوی ، من و تو خیلی سال است که جدا از همیم و نباید حالم گره خورده به تو باشد ، همه این ها را میدانم نمیخواهم بهم بگویی . گفتم که میخواهم من حرف بزنم .
شاید آخرین حرف های من وتوست بگذار بگویم ، میخواهم بار سفر را کم کنم .
_ همیشه در تمام این مدت تنها چیزی که دلم میخواست به تو بگویم این بود که هنوز هم دوستت دارم ، درست مثل روز اول و هر روز پس از روز دیگری . میخواستم نفرینت هم کنم ، از اینکه تو رفتی و من را هم با خودت بردی .راستش را بخواهی بعد از تو دیگر نتوانستم کسی را دوست بدارم . میدانی از کجا متوجه این موضوع شدم ؟
نگاهی به ساعت انداختم ، اصلا نفهمیدم که روز در این اتاق سرد و نمور چگونه گذشت ، باید قرص هایم را در این ساعت میخوردم اما این بار نه ، این بار میخواهم حرف بزنم .
_ بگذار داستانم را برایت بگویم ، بعد از تو آدم های زیادی به زندگی من آمدند و رفتن ، چرا رفتن ؟ چون من میخواستم تا ابد منتظر نیامدنت بمانم . هر بار به بهانه ها و دلیل های مسخره همه چیز را خراب میکردم و با شور و اشتیاق به خانه برمیگشتم تا در کنج اتاق بنشینم و البوم های قدیمی را ورق بزنم ، صورتت را ببوسم و اشک بریزم .
_ میخواهی بگویی که دیوانه ام ؟ اری کتمان نمیکنم ، من هیچوقت نمیدانستم که عشق میتواند انقدر ویرانگر باشد . بگذریم میخواهم به اصل ماجرا زودتر برسم ، به همانجایی که بیشتر از همه درد کشیدم .
میدیدم که در جایش وول میخورد انگار که فقط میخواست حرف های من زودتر تمام شود و او بتواند مثل همیشه برگردد به زندگی اش . خب نمیامد به دیدنم او که وظیفه ای ندارد .
_ بعد از سال ها درست زمانی که فکر میکردم همه چیز تمام شده ، آدمی آمد پر مدعا میگفت که دوستتم دارد و برای من جان میدهد . راست میگفت بنده خدا ، دست به هرکاری میزد تا این عشق را ابراز کند . اوایل همه چیز عالی بود دوستش داشتم و او هم مرا دوست داشت .
یک روز نمیدانم چه روزی بود فقط میدانم که یک روز معمولی اسم تو را اتفاقی شنیدم ، گویی قلب من سنگی بود که در آن شمشیری سال ها جا خوش کرده و حالا شوالیه ای پیدا شده که ان شمشیر را از دل من بیرون آورده . جای خالی شمشیر آن چنان در قلبم تیر کشید که کاش همانجا مرده بودم .
کمی به جلو خم شدم ، میخواستم خودم را به او نزدیک کنم . انقدر عصبی بودم که میخواستم خفه اش کنم .
_ آن روز را تا شبی در هفته بعد گریستم . خودم را آدمی خیانتکار و پست میدیدم و آن بیگناه از همه جا بی خبر را گناهکاری که مرا از فکر تو برون کشیده . همیشه همینطور بود همیشه
روی تخت برگشتم و دراز کشیدم ، این بار دلم میخواست که برای ثانیه ای او را نبینم ، سنگینی نگاهش را حس میکردم متعجب بود ، اخر این اولین باری بود که از او چشم برمیداشتم .
_ از یه جایی به بعد دیگر نمی خواستمت ، حتی اگر برمیگشتی هم تو را نمیخواستم اما دوستت داشتم . و این منتظر ماندن را هم دوست میداشتم .
همیشه در ذهنم تخیل میکردم که رفتنت دلیلی داشت و برای آن دلیل میگریستم و تو تمام میشدی .
اما هیچوقت جوابی نگرفتم . تمام این سال ها با تو در کنج قلبم حرف زدم اما هیچوقت جوابی نگرفتم . الان هم میخواهی ساکت باشی ؟ میخواهی مثلا قیافه آدم هایی را به خود بگیری که دلشان برای من میسوز ؟ یا میخواهی با این سکوت به من بفهمانی که همه چیز تقصیر من بوده ؟
{همه این ها را میپذیرم چون تویی . }
_هیچ اشکال ندارد الان هم تو خوشحالی و من هم دیگر گلایه ای ندارم فقط نمیدانم از فرط دلتنگیه یا این تنهایی دیوانه ام کرده ، مدام میخواهم با تو دعوا کنم میخواهم خرخره ات را بچسبم . اما به چشمانت که نگاه میکنم ، لبانت را که میبینم همه این افکار در سرم خاموش میشن .
_ آن شبی که برای آخرین بار همه چیز را تمام کردیم یادت هست ، هیچوقت به تو نگفتم اما آن شب اولین شبی بود که بعد از مدت ها آرام خوابیدم . انگار تمام جنگ ها تمام شده بود با اینکه من پیروز نبودم اما جنگ تمام شده بود و میتواننستم بخوابم .
بعد از ان روز شدیداً درگیر بیماری شدم . تو هیچکدام را نفهمیدی . بهتر که نفهمیدی دلم نمیخواست کوچکترین اختلالی در زندگی ات باشم .
از جایش بلند شد و شروع کرد عرض و طول اتاق را قدم زدن
_ چای می خوری ؟ اه متاسفم تو چای دوست نداری خب بگذار کمی قهوه برایت دم کنم .
_ چه میگفتم ؟ ولش کن آنچنان هم مهم نیست . تو نمیخواهی از خودت بهم بگویی ؟
قهوه را برایش روی میز گذاشتم اما به نشستن دعوتش نکردم ، بوی قهوه خودش او را تا صندلی میکشاند .
_ ما خیلی باهم رفیق بودیم مگرنه ، بعد از تمام شدن همه چیز باز هم رفیق بودیم و نمیدانم میشود اسمش را رفاقت گذاشت یا نه فکر میکنم اسم احمقانه ای باشه من تمام دیدار هایمان را با امید برگشتنت می آمدم ، تو هم که برگشتنی نبودی .
_ بگذریم . دوست داری از الانم به تو بگویم ؟
یه نفر پشت سر هم در را میکوبید ، نمیخواستم اعتنایی به آن بکنم ، اما نگاه او خیره به در مانده بود .
_ ولش کن همسایه ام است . زنی اخمو و چاق است اما بر خلاف ظاهر همیشه عصبانیش قلب مهربانی دارد همیشه این موقع ها به من سر میزند که تنهایی اذیتم نکند . اما امروز میتواند برود پی کارش من مهمان عزیزی دارم .
اما او دست از سر من برنمیداشت ، از جایم بلند شدم و در را برای او باز کردم .
_ سوزان امروز حالم خوبه مهمان دارم میتونیم بعدا گپ بزنیم ؟
سوزان _ خب منم دوست دارم مهمانت رو ببینم ، میدونی که اینجا معمولا آدم های زیادی نمیان و برن . برات غذا آوردم
به داخل دعوتش کردم ، به هر حال حق با او بود به جز همسایه ها معمولا آدم های دیگه به این محله نمیان . سوزان هم زن تنهایی بود .
او را به سوزان معرفی کردم ولی سوزان فقط سری تکان داد و از کنارش رد شد . نمیدانم این کارش از بی ادبی اش بود یا واقعا آداب معاشرت را فراموش کرده .
سوزان _ چرا قرص هات رو نخوردی ؟
_ امروز بهشون احتیاجی ندارم
سوزان _ باشه یه امروز رو بهت سخت نمیگیرم ، میخوای با مهمونت صحبت کنی ؟
_ اره حرف های مهمی داریم
سوزان _ اما اون به نظر خیلی ساکت میاد
_ همیشه همینجوریه
سوزان _ باشه مزاحمت نمیشم ، دوباره آخر شب بهت سر میزنم
_ ممنون سوزان
دوباره تنها شدیم ، دیگر حرفی ندارم راستش من فقط میخواستم با او خداحافظی کنم . اما چشم هایش
_ لعنت بر چشم هایت
خندید ..........
و من دوباره فراموش کردم که میخواستم فراموشش کنم
لبخندش هنوز روی لبهایش بود.
نگاهش کردم و برای چند لحظه، همه چیز دوباره شبیه همان روزهای قدیم شد؛ انگار نه اتاق سردی وجود داشت، نه دیوارهای سفید، نه سالهایی که میان ما گذشته بود.
_ فکر کنم دیگه وقتشه ، فکر میکردم حرف های زیادی داشته باشم اما خب همین هم کافیست
چیزی نگفت. فقط نگاهم کرد.
لبخند زدم.
_ خوشحالم که امشب اینجا بودی ، برای امشب خوشحالم
چشمهایم را بستم.
برای اولین بار، دیگر نگران این نبودم که وقتی بازشان کنم او اینجا نباشد.....
سوزان آخر شب دوباره به اتاق آمد.
_ خب، مهمانت هنوز اینجاست؟
جوابی نشنید.
چند قدم جلوتر آمد و ایستاد.
اتاق ساکت بود.
نگاهش روی صندلی خالی ماند و بعد آرام به تخت برگشت.
او آنجا دراز کشیده بود؛ بیحرکت، غرق در سکوتی که دیگر شبیه خواب نبود.
سوزان چند ثانیه همانجا ایستاد.
چشمش به فنجان قهوهای افتاد که روی میز، درست روبهروی صندلی خالی گذاشته شده بود….
سوزان _ مهمانت قهوه اش سرد شده
آهی کشید و صورتش را نوازش کرد .
سوزان _ حیف که این بار نه من نه قرص ها و نه حتی خود او نمیتوانستند تو را از رفتن منصرف کنند
نگاهش را به صندلی خالی انداخت .
سوزان _اما عزیز تنهای من به تو قول میدهم که او میاید ، او برای آخرین دیدار می آید و من به او خواهم گفت ، تمام حرف های شنیده نشده تو را .....