ویرگول
ورودثبت نام
شمعدونی
شمعدونیقطره ای در دریای زندگی
شمعدونی
شمعدونی
خواندن ۴ دقیقه·۳ سال پیش

صحبت کردن با غریبه ها

دیشب برای گذراندن وقت شروع کردم به حرف زدن با آدم های غریبه. باعث می شد کمتر احساس تنهایی بکنم. کاری هم برای انجام دادن نداشتم.

اسم اولین دختر غزل بود. این را بعد از حدود نیم ساعت از مکالمه فهمیدم. دخترها کمترین اطلاعات را در مورد خودشان می دهند تا موقعی که احساس راحتی کنند. خب طبیعی هم هست. آدم های احمق در این دنیا کم نیستند. به نظر دختر خوبی می آمد اما آنقدرها باهوش نبود. تایپ شخصیتی اش را پرسیدم و گفت که intp است. بعد شروع کرد پرسیدن درباره اینکه آیا در گذشته رابطه ای با این جور آدم ها داشته ام یا نه. اولین دوست دخترم که در دانشگاه با او آشنا شده بودم intp بود. رابطه مان واقعا افتضاح بود. من تلاش می کردم رابطه را حفظ بکنم ولی هر چند ماه یک بار دوباره همان دعواهای همیشگی بود. این ماجرا برای دو سال طول کشید تا از هم جدا شدیم. این ها را برای غزل تعریف کردم و گفتم که آدم ها واقعا با هم فرق می کنند. دو intp می توانند دنیاهای متفاوتی داشته باشند. بسته به اینکه در چه شرایطی بزرگ شده اند، به چه علاقه دارند یا چه تجربه هایی در زندگی شان داشته اند. به خرجش نمی رفت. من هم اینها را نگفتم تا مثلا به او دلگرمی بدهم که با هم رابطه خوبی خواهیم داشت. صرفا چون به آن باور داشتم آن حرف ها را زدم. خلاصه که مکالمه مان تمام شد.

دختر دوم هانا بود. صحبت را خیلی گرم شروع کرد. انگار که من دوست چندین ساله اش هستم. گربه اش را گم کرده بود. نفهمیدم چرا و چطور. گفت نمی خواهد در موردش حرف بزند. آن روز را فقط گریه کرده بود. می گفت چشمانش انقدر که گریه کرده میسوزند. واقعا تجربه غم انگیزی است از دست دادن. من اولین بار از دست دادن را با مرگ مادربزرگم تجربه کردم. من هم نمی خواهم درباره اش حرف بزنم ولی از صمیم قلبم دوستش داشتم. گاهی اوقات دلم برایش تنگ می شود و میزنم زیر گریه. هانا دلش می خواست با کسی حرف بزند و وقت تلف کند تا برای دقایقی هم که شده گربه اش را فراموش کند. من هم خیلی این کار را میکنم. در کوتاه مدت جواب می دهد. خودت را میزنی به اون راه. انگار نه انگار که اتفاقی افتاده. انگار که برای مدتی تصمیم می گیری جای اینکه غمگین باشی استرس داشته باشی. چون آن حسی که فراموشش کردی که جایی نمی رود. در تو می ماند و ندایی در درونت می گوید که باید به آن توجه کنی. این همان استرس است. لااقل آنطور که من می دانم. هانا نه خیلی فیلم نگاه می کرد نه کتاب می خواند. می گفت دوست دارد کتاب بخواند اما خیلی کتاب نخوانده. من هم در نوجوانی همینطور بودم. حتی دوست داشتم نویسنده شوم اما سالی شاید یک یا دو کتاب می خواندم. به نظرم اگر بخواهی قرمه سبزی ای بپزی که همه انگشتانشان را هم بخورند باید دست پخت های مختلف را امتحان کرده باشی. صحبتم با هانا را دوست داشتم. هم او حالش بهتر شد هم من. امیدوارم که اینطور بوده باشد.

دختر سوم فریا بود. نمی دانم با یک غریبه چطور باید سر صحبت را باز کنم. همیشه میگویم: "سلام. خوبی؟" و بعد از اینکه او هم حال مرا می پرسد ذهنم خالی می شود. نمی دانم او به چه چیز علاقه مند است یا چه آرزویی در سر دارد یا شب ها برای چه چیزی گریه می کند. فریا شانزده سالش بود. سریال های کره ای عاشقانه می دید. مثل خواهرم. آرزویش این بود که بازیگر شود. اینکه یک بازیگر در موقعیت های مختلف قرار می گیرد و داستان های تازه ای را تجربه می کند هیجان زده اش می کرد. می گفت در گروه تئاتر مدرسه شان متوجه شده چقدر گفتن دیالوگ های ساده هم جلوی دوربین سخت است. می توانستم حسش را بفهمم. وقتی داشتیم در مورد بازیگری صحبت می کردیم به این فکر می کردم که چقدر تجربه عجیبی است که یک بازیگر در زندگی شخصی اش افسرده باشد اما جلوی دوربین مجبور باشد نقش یک دلقک را بازی کند. به او گفتم که آخرین باری که در یک گروه تئاتر بوده ام در پیش دبستانی بوده که نقش یک الاغ را بازی می کردم. می آمدم روی صحنه و عرعر می کردم و می رفتم. شاید شما بخندید ولی یادم هست که من خیلی مضطرب بودم. می خواستم نقشم را به بهترین شکل ممکن اجرا کنم. خودم این نقش را انتخاب کرده بودم. اینطور نبود که برای تنبیه این نقش را به من داده باشند. اتفاقا در پیش دبستانی یا دبستان همیشه عزیز دردانه معلم هایمان بودم. شاگرد اول بودم. بچه آرام و ساکتی بودم. فریا کتاب می خواند. برعکس دو دختر قبلی. داشت کتاب "می خواهم بمیرم ولی دوست دارم دوکبوکی بخورم" را می خواند. عنوان کتاب را دوست داشتم. از کلمه دوکبوکی خوشم می آید. واقعا دختر دوست داشتنی ای بود. وقتی با او صحبت می کردم احساس می کردم که چقدر شبیه هم فکر می کنیم. کم پیش می آید برای من که کسی شبیه خودم را پیدا بکنم. برای او هم همینطور بود. تا نیمه شب با هم صحبت کردیم و من گفتم که باید بروم بخوابم. برای هم آرزوی موفقیت کردیم و از هم خداحافظی کردیم.

احساس تنهاییدوست داشتنیزندگی شخصیکتاب
۱
۰
شمعدونی
شمعدونی
قطره ای در دریای زندگی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید