
به چشمانم در آینه زل میزنم. درون آینه کودکی را می بینم که گریه میکند. گریه اش بند نمیآید. میبینم که در حال گریه کردن است اما در گوشم صدای قاه قاه خندیدن بچه میآید. شگفت زده میشوم.
به چشمانم در آینه زل میزنم. پیرمردی را می بینم. پیرمرد هم به من زل زده است. نگاهش عصبانی اما در عین حال بی تفاوت است. صدای آرام اما خشمگینی در گوشم میگوید که "همه مصیبت های که امروز من میکشم از سر سردرگمی و سهل انگاریِ الان توست". صدا همینطور ادامه دارد. در گوشم میپیچد. میپیچد، میپیچد، میپیچد. خجالت زده میشوم. میخواهم به پیرمرد کمک کنم. اما نمیدانم چه کار میتوانم برایش بکنم. نمیدانم پیرمرد از من چه میخواهد.
به چشمانم در آینه زل میزنم. دیگر تحمل دیدنش را ندارم. جوانی را میبینم که سراسر ترس است. سراسر سردرگمیست. میترسم نگاهش کنم. او هم همینطور. این را از نگاهش میفهمم. گاهی نگاهش را میدزدد اما باز هم من را نگاه میکند. بغض را در چشمانش میبینم. قطرهای اشک از چشمانم سرازیر میشود.
یاد دیالوگی از فیلم طعم گیلاس میافتم که در آن آقای بدیعی میگوید: من میدونم خودکشی از گناهان کبیرهست اما این هم گناه بزرگیه که انسان خوشبخت نباشه.
چشمان خود را میبندم. صدای موسیقی را زیاد میکنم تا دیگر نه چیزی ببینم نه چیزی بشنوم.