***
فصل اول: صبحِ قرعه‌ی بدشانسی
منصور با صدای زنگ ساعت که انگار خودش هم داشت با نفرت به سر منصور می‌کوبید، از خواب پرید. اولین اتفاق بدشانسی صبحگاهی این بود که وقتی خواست از تخت پایین بیاد، پاش گیر کرد به پتو و با وضعیتی که انگار داره از بالای تپه سقوط می‌کنه، مستقیم رفت توی سطل آشغالی که کنار تختش بود.
در حالی که بوی بدِ پوست موز و پوست پرتقال تمام ریه‌هایش را پر کرده بود، با خودش گفت: «خیلی خب، حداقل هنوز دیر نرسیدم به جلسه.»
اما بدشانسی منصور تازه شروع شده بود. وقتی خواست با عجله دوش بگیرد، شیر آب گرم، درست در لحظه‌ی خیس شدن، با یک صدای وحشتناک، سرد و یخی شد. منصور چنان جیغی کشید که سگ‌های همسایه هم به نشانه اعتراض شروع به پارس کردن کردند.
بعد از اینکه با لرزِ شدید و بدنی که مثل یخ سفت شده بود، خودش را خشک کرد، تصمیم گرفت یک تکه نان خشک و کمی پنیر بخورد تا انرژی بگیرد. اما وقتی نان را به دهان برد، فهمید که نان از دیروز مانده و آنقدر سفت شده بود که انگار دارد تکه شکری را می‌جود. در همین لحظه، دندانِ جلویی‌اش با صدای "تیک" کوچکی، تسلیم شد و افتاد توی بشقاب!
منصور به بشقاب خیره شد. در آن لحظه، تنها یک فکر در سرش می‌چرخید: «امروز فقط ساعت ۸ صبح است... تا شب قرار است چند تا فاجعه دیگر از راه برسد؟»
فصل دوم: سقوطِ آزادِ منصور
منصور با یک دندانِ کم، و لباسی که هنوز از سرمای دوشِ یخی کمی چروک داشت، با عجله از خانه زد بیرون تا به جلسه برسد. او فکر می‌کرد بدترین اتفاق ممکن، همان دندانِ افتاده است؛ اما او کاملاً در اشتباه بود.
همین که پایش را از در خانه گذاشت، یک بادِ ناگهانی از میان کوچه‌ها وزید و دقیقاً در همان لحظه، یک سطلِ زباله‌ی خالی که روی لبه‌ی دیوارِ همسایه بود، مستقیم به سمت سر منصور پرواز کرد. منصور سعی کرد جاخالی بکشد، اما پایش توی یک چاله‌ی کوچکِ آب گیر کرد و با وضعیتی شبیه به یک عروسکِ پارچه‌ایِ بی‌جان، درست وسطِ جاده پهن شد.
در همین لحظه، یک کامیونِ حملِ تخم‌مرغ که ترمزِ خراب داشت، از آن نزدیکی رد شد. با صدای "بنگ" عظیمی، هزاران تخم‌مرغ روی سر و روی منصور پخش شدند. منصور، حالا شبیه به یک پودینگِ زردِ متحرک شده بود.
او با حالتی نیمه‌جان و چشم‌هایی که از شدت خشم و درماندگی می‌سوخت، سعی کرد بلند شود. اما بدشانسیِ او یک مرحله‌ی نهایی داشت. درست وقتی که داشت از میانِ آن همه تخم‌مرغ و گل‌ولای بلند می‌شد، دید که رئیسِ شرکتش، با تمامِ جلال و جبروت و کت‌وشلوارِ اتوکشیده، درست از همان خیابان داشت رد می‌شد تا به جلسه برسد.
رئیس، با دیدنِ منظره‌ی منصور که مثل یک نیمرو‌ی غول‌پیکر وسط جاده افتاده بود، چند لحظه‌ای خشکش زد. سکوتِ سنگینی بین آن‌ها حاکم شد. منصور که دیگر حتی توانِ خجالت کشیدن هم نداشت، فقط یک نگاهِ خالی به رئیس انداخت و با آخرین توانش گفت: «رئیس... می‌خوای یه تخم‌مرغ برات بردارم؟»
و با همین جمله، هم از نظر کاری، هم از نظر اجتماعی، رسماً به پایان رسید. منصور آن روز فهمید که بدشانسی، یک اتفاق نیست؛ بدشانسی، یک سبکِ زندگی است.
تمام.
***
