---
### فصل دوم: نوسان در سیستم
روزهای بعد از آن برخورد در راهرو، برای حسنا شبیه به یک آزمونِ سختِ فیزیک بود؛ هر روز باید با متغیرهای جدیدی روبرو میشد.
حسنا در کلاس ریاضی نشسته بود و سعی میکرد با تمرکز کامل، روی حلِ یک مسئلهی دشوار کار کند. او برایش بسیار مهم بود که تمام اعداد را در جای درست قرار دهد. اما تمرکز او، با باز شدن در کلاس و ورود سپهر، به شدت مختل شد.
سپهر با همان انرژیِ همیشگی، بدون اینکه اجازه بگیرد، به صندلی کناری حسنا تکیه داد. او در حالی که یک بسته شیرکاکائو در دست داشت، با صدای آرامی گفت: «هی، حسنا! داری با اون اعداد جنگ میکنی یا دارن با تو جنگ میکنن؟»
حسنا بدون اینکه از جای خود بلند شود، چشم از دفترش برنداشت: «در حالِ تحلیلِ یک الگوریتم هستم، سپهر. لطفاً اجازه بده روی تمرکزم کار کنم.»
سپهر لبخندی زد و بسته شیرکاکائو را روی دفترِ حسنا گذاشت. «بیا، این هم یک "متغیرِ انرژیبخش"! احتمالاً سطح گلوکز خونت افتاده و به خاطر همین محاسباتت دقیق نیست.»
حسنا نگاهی به بسته انداخت و بعد به سپهر. *«او حتی نمیداند که برای تحلیلِ دقیق، نیاز به سکوت مطلق است، نه شیرکاکائو!»* با اینکه در دلش از این رفتارِ بیملاحظه عصبانی بود، اما ناگهان متوجه شد که دستهایش کمی میلرزند. سپهر مثل یک شوکِ ناگهانی به سیستمِ آرامِ او، وارد شده بود.
در آن سوی کلاس، رادین حضور داشت. او مثل همیشه، در دنیای خودش بود؛ میانِ خطوطِ صاف و اعدادِ بینقص. اما حسنا متوجه شد که رادین، برخلاف همیشه، چند بار از نوشتن ایستاد و با نگاهی گذرا، به میز حسنا و سپهر خیره شد. نگاه رادین سرد بود، اما نوعی "تنشی" در آن وجود داشت که حسنا را کنجکاو میکرد. آیا رادین هم مثل او، این اختلال در نظمِ کلاس را حس میکرد؟
زنگ تفریح که خورد، حسنا تصمیم گرفت برای فرار از فضای سنگین کلاس، به کتابخانه برود. اما در راهروی اصلی، دوباره با رادین روبرو شد. رادین در حال رفتن به سمت آزمایشگاه بود.
حسنا، که همیشه جرأت نمیکرد از آدمهای منطقی سوال بپرسد، این بار جسارت به خرج داد: «رادین، به نظرت... توی یک محیطِ کنترلشده، چطور میشه از اثرگذاریِ متغیرهای تصادفی جلوگیری کرد؟»
رادین ایستاد. او برای چند لحظه به حسنا نگاه کرد. نگاهش چنان دقیق و خالی از احساس بود که حسنا احساس کرد در حالِ تحتِ آزمایش قرار گرفتن است.
رادین با صدایی آرام و شمرده گفت: «متغیرهای تصادفی را نمیشود حذف کرد، حسنا. فقط میتوان آنها را در معادلات لحاظ کرد. اگر بخواهی بدون در نظر گرفتنِ آنها پیش بروی، نتیجهات همیشه با خطا همراه خواهد بود.»
و بعد، بدون اینکه منتظر جواب بماند، از کنار او گذشت.
حسنا در جای خود خشکش زد. حرف رادین مثل یک قانونِ ریاضی در گوشش پیچید، اما تصویرِ لبخندِ شیطنتآمیز سپهر و بسته شیرکاکائو، مدام در ذهنش تکرار میشد.
او حالا میفهمید که مشکل کجاست. او نمیتوانست هیچکدام را حذف کند. او در میان دو انتخابِ کاملاً متضاد گیر کرده بود: رادین، که راهِ درستِ معادله بود، و سپهر، که خودِ اشتباهِ لذتبخشِ معادله بود.
---