فصل اول
---
### رمان: خطای محاسباتی
**فصل اول: متغیرِ نامعلوم**
صدای تیکتاک ساعت دیواری، تنها ریتمی بود که **حسنا** در آن آرامش داشت. او پشت میز تحریرش نشسته بود و با مداد، روی کاغذ، نمودارهای پیچیدهای را رسم میکرد. برای حسنا، زندگی مثل یک معادله درجه دو بود؛ اگر مجهولات را پیدا کنی، جواب همیشه مشخص است.
«اگر (الف) مثبت باشد و (ب) منفی، پس نتیجه همیشه (ج) خواهد بود.» او زیر لب زمزمه کرد.
او معتقد بود هر اتفاقی در زندگی، نتیجه یک فرمول است و اگر متغیرها را درست بشناسیم، میتوان آینده را پیشبینی کرد. اما او نمیدانست که در مدرسه "الگوریتم"، معادلات همیشه به این سادگی حل نمیشوند.
وقتی وارد کلاس شد، اولین برخورد را با **رادین** داشت. رادین، پسر نابغه و بیروح مدرسه، بدون اینکه حتی نگاهش کند، روی تخته فرمول پیچیدهای را حل میکرد. نگاه حسنا روی دستهای رادین و دقت خیرهکنندهاش قفل شد. رادین، دقیقاً همان کسی بود که حسنا در ذهن خود به عنوان "شریک ایدهآل" طبقهبندی کرده بود: منظم، بیصدا و با ضریب هوشی بسیار بالا.
حسنا با خودش فکر کرد: *«رادین = ثبات. ثبات = امنیت.»*
اما درست در لحظهای که میخواست به سمت صندلیاش برود، یک جسم متحرک با سرعت زیاد از گوشه راهرو رد شد. صدای خندهای بلند و پرانرژی در سالن پیچید.
«حسنا! حواست کجاست؟ نزدیک بود با توپ بسوزونی!»
**سپهر** بود. پسر محبوب و ورزشکاری که هیچ معادلهای در مورد او وجود نداشت. او با همان لبخند کج و موهای آشفتهای که دقیقاً برخلاف تمام اصول نظمِ حسنا بود، توپ بسکتبال را زیر بغل گرفته بود و چشمانش با شیطنتی میدرخشید که هیچ فرمولی نمیتوانست آن را تحلیل کند.
حسنا سعی کرد چهرهاش را بیتفاوت نشان دهد، اما ضربان قلبش ناگهان از حالت "ثابت" خارج شد و به حالت "نوسانی" درآمد.
*«این غیرمنطقی است!»* حسنا در دلش فریاد زد. *«چرا حضور یک نفر میتواند تمام دادههای ورودی سیستم من را مختل کند؟»*
او به رادین نگاه کرد که هنوز با خونسردی به حل کردن معادله ادامه میداد و سپس به سپهر که با شیطنت منتظر پاسخ بود. در آن لحظه، حسنا برای اولین بار در زندگیاش، با یک مسئله مواجه شد که هیچ کتاب درسی برای حل کردنش نداشت:
**خطای محاسباتی: عشق.**
---
**چطور بود؟ اگ دوم را با تمرکز بر همین فضبنویسم.**