***
### فصل اول: ورودِ الاغِ بی‌شاخ و دم به مدرسه!
صبح که بیدار شدم، آیینه رو با لگد شکستم؛ چون تصویرِ داخلش بیشتر از اینکه آدم باشه، شبیه کسی بود که با تریلی از روش رد شدن. ولی خب، چاره‌ای نبود. باید می‌رفتم مدرسه.
توی راهرو داشتم با آرامشِ تمام ساندویچِ سیب‌زمینیِ آب‌پزم رو می‌خوردم که یهو «آریا»، همون پسری که فکر می‌کنه از دماغ فیل افتاده، از پشت جفت‌پا زد توی کوله‌پشتی‌ام. ساندویچِ عزیزم پرواز کرد و مستقیم چسبید به پیشونیِ مدیرِ مدرسه که داشت با جذبه از اونجا رد می‌شد.
آریا زد زیر خنده و با همون صدایِ مسخره‌اش گفت: «اوخ! شرمنده، فک کردم اون کوله‌پشتیِ سنگین، کیسه‌یِ زباله‌یِ مدرسه‌ست. اصلاً حواسم نبود داری توش تغذیه می‌کنی، الاغِ بی‌شاخ و دم!»
من که خون توی رگ‌هام به جوش اومده بود، نگاهش کردم. آریا فکر می‌کرد خیلی جذابه، ولی دقیقاً مثلِ کدو تنبلِ شبِ هالووین بود. جلو رفتم، دستم رو گذاشتم روی شونه‌اش و با نیشخند گفتم: «آریا جان، اگه الاغِ بی‌شاخ و دم منم، پس تو هم باید دُمِ نداشته‌ت رو جمع کنی که زیرِ دست و پا نمونی، وگرنه ممکنه دفعه بعد ساندویچ‌ام رو نندازم رو مدیر، مستقیم بندازمش توی دهنِ گشادِ تو که این‌قدر وراجی نکنی!»
کلِ سالن ساکت شد. آریا قیافه‌اش مثلِ کسی شد که انگار یه لیمویِ کامل رو بدونِ پوست خورده. انتظار داشت گریه کنم یا فرار کنم، ولی من فقط برگشتم و با افتخار راه افتادم سمتِ کلاس.
اما مشکل اینجا بود که وسطِ راه، متوجه شدم لنگه‌یِ جورابم از توی کوله‌پشتی‌ام آویزونه و انگار کلِ مسیر رو باهاش جارو کشیدم! آریا دوباره زد زیر خنده و داد زد: «دمت رو انداختی، الاغِ بی‌شاخ و دم! فکر کنم بالاخره دُم درآوردی!»
داشتم از خجالت آب می‌شدم، ولی فقط برگشتم و براش شکلک درآوردم. این تازه شروعِ جنگِ جهانیِ سومِ من و این پسرِ احمق بود!
***
***
### فصل دوم: انتقامِ سیب‌زمینی‌خورِ قهرمان!
فردای اون روز، آریا با یه قیافه‌یِ حق‌به‌جانب وسطِ حیاط مدرسه ایستاده بود و داشت برای رفیقاش تعریف می‌کرد که چطور «آن دخترِ بیچاره» (منظورش من بودم) دیروز جلوی همه آبروش رفته. من از دور داشتم با حرص، آخرین تیکه‌ی سیب‌زمینی آب‌پزم رو می‌جویدم. یهو یه نقشه‌یِ شیطانی به ذهنم رسید.
آریا همیشه موهاش رو با کلی تافت سفت کرده بود که حتی طوفانِ سهمگین هم تکونشون نمی‌داد. توی دستشوییِ مدرسه، یه ظرف «ژلِ بسیار قوی» که از پسرِ سرایدار قرض گرفته بودم رو با «چسبِ چوبِ مایع» ترکیب کردم.
وقتی آریا داشت جلوی آینه‌ی دستشویی با موهاش ور می‌رفت، با کلی مظلوم‌نمایی رفتم تو و گفتم: «آریا... من واقعاً معذرت می‌خوام. دیشب فکر کردم و دیدم تو راست می‌گفتی، من خیلی گیجم. این واکسِ مویِ خارجیِ بابام رو برات آوردم، برای اینکه به خاطرِ بدخلقی‌های دیروزم از دلت دربیارم.»
آریا که فکر می‌کرد دارم خر میشم، با یه پوزخند گفت: «اوه، پس بالاخره فهمیدی کی رئیسه؟» و بدون اینکه شک کنه، کلی از اون محلولِ مرگبار رو زد به موهاش.
ده دقیقه بعد، زنگ تفریح خورد. آریا وسطِ حیاط ایستاده بود که یهو کلاغِ پیرِ مدرسه (که همیشه دنبالِ یه جایی برای نشستن بود) روی سرِ آریا فرود اومد. آریا خواست تکون بخوره که کلاغ با چنگال‌هاش گیر کرد به اون موهایِ چسبی! آریا شروع کرد به جیغ‌جیغ کردن و چرخیدن دورِ خودش. کلاغ هم که ترسیده بود، شروع کرد به نوک زدن و بال زدن روی سرِ اون.
آریا داد می‌زد: «یکی این الاغِ بالدار رو از روی سرِ من برداره!»
منم با صدای بلند طوری که کل مدرسه بشنون، داد زدم: «آریا جان! مگه نگفتی الاغ بی‌شاخ و دم؟ الان که هم شاخ داری (منقارِ کلاغ) هم دُم (بال‌های کلاغ)، دیگه چی می‌خوای؟!»
کلِ مدرسه از خنده منفجر شد. آریا با همون وضعیتِ آبروریزی دوید سمتِ خروجی و من فقط روی نیمکت لم دادم. اون روز فهمیدم که زندگی بدونِ این کل‌کل‌ها خیلی کسل‌کننده‌ست. البته، آریا تا یک هفته با کلاهِ پشمی میومد مدرسه، ولی دیگه هیچ‌وقت جرئت نکرد به من بگه الاغِ بی‌شاخ و دم!
پایان.
***
