
مسمّاها درعالم سابجکتیو بامفهوم ترین معناهایند. وقتی مفاهیم، درون قلب آدمی گذرمی کنند هیچ نیازی به اسمها نیست.مسمّی ها چنان نورانی وعینی و درک پذیرند که بی هیچ حاجتی به این اسم های قراردادی می توان آنها را صدا زد، درآغوش خیال کشید... با همه وجود لمس شان نمود
جهان ذهن بسی فراتر از جهان آبجکتیو است. آنچه که در دل می گذرد و آنچه که در قلب جاری ست سابجکتو محض است. عالم خاکی آدمهاست که از سر ناچاری مسمّی ها را در قالب تنگ اسم ها جا می دهند و به کار می بندند برای مفاهمه و مکالمه و مراوده....
آدمها بخاطر فاصله زیاد دلهایشان نمی توانند بدون اسم ها با یکدیگر ارتباط پیدا نمایند. شعاع انتشار امواج دل ها بواسطه کدر بودن صفحات دلهای آدمیان بسیار کوتاه و محدود است.لذا آدمها برای ارتباط و سردرآوردن از داستان دل یکدیگر نیاز مبرم دارند به حرف زدن، حرف زدن با صدای بلند... و زبان که پایش باز شود محتاج اسمها هستیم!
اما هرچه آدمها بهم نزدیک تر می شوند صدای دلهای همدیگر را بهتر می شنوند. هرچقدر اورلپ دل ها بیشتر می شود امواج انتشاری شان بی هیچ واسطه ای نفوذ می کند در دل دیگری... هرچقدر کورلیشن دلها فزونی می یابد ذهن ها یکی تر می شود و اسم ها کوتاهتر و زبان بیکارتر. و دراین میانه چقدر اسم ها مهجور می شوند و بیکاره! و اینجاست که مسمی ها از فرط فربهی، اسم ها را زیر پایشان له می کنند.