گذشت و گذشت. روانشناسی تخصصی رو شروع کردم به مطالعه. تیپ های شخصیتی رو به طور ویژه شناختم و در حال شناختنم. میگن خودتو بشناس تا خدا رو بشناسی.
ولی وسطش گیر کردم. به خودم که رسیدم گیر کردم.
چقدر فرقه بین کسی که برای خدا زندگی میکنه و کسی که یه آدم معمولیه!
احتمال میدادم روانشناس ها آدم ها رو خوب میشناسن، ولی نه.
از تنهاییشون حرف میزنن که چجوری بقیه نمیتونن شخصیتشونو بشناسن.
وسط حرفاشون دوباره نگاهی به خودم انداختم. به تنهاییم. به شخصیتم که برای اونا شناختنی نیست. برای خودمم نیست چون توی حوزه ی روانشناسیشون نمیگنجم. از نطر اونا آدمی هستم که اونا رو گیج میکنم.
غرب... مسیحیت... سیاست... بویی از با خدایی یا برای خدا زندگی کردن بردن؟
نشستم و به خودم فکر کردم.
خیلی راه مونده که بتونم خودمو بشناسم.
همیشه ی همیشه ته راه تنهاییه. یادت باشه.
چون چطور میتونی خدا رو با کس دیگه ای عوض کنی؟
چطور میتونی برای دلتنگیت، برای فرج تلاش نکنی؟
چطور میتونی؟