نوزده سالم بود، میل شدیدی به دانشتن بیشتر و بیشتر از امام علی (ع) و نزدیک کردن ظهور داشتم. طرز فکرم را از کسی قرض نگرفتم. جزوی از «من» بود. آن موقع نمیدانشتم برای کمک چه کار میتوانم بکنم؛ اما حالا میدانم. میتوانم بنویسم و در رشد دانش اموزانم سهمی داشته باشم.
میتوانم هر کلمه ای را تبدیل به ذکری جادویی برای دوای درد هر کسی کنم.
برای همین کلید انتشاراتم را زدم. تا عینک بنفش و خیالی دیگران را از روی چشمانشان بردارم تا واقعیت را ببینند.
حالا هم این نوشته ذکر من است. صلوات هایی برای سلامتی هموطنانم.
و نزدیک شدن ظهور.
مهم نیست دیشب کم خوابیدم یا برای اولین بار فانتزی جنگ های دهه ی پنجاه برایم واقعی شد. من از مرگ، بالخصوص شهادت، نمیترسم.
