چشماتو ببند و بنویس. رها باش و نزار هیچکس زندانیت کنه. آزادی توی رهاییه. مثل همون پرنده هایی که توی آسمون آلوده ی تهران دارن اوج میگیرن! تو تمام امیدی که داری خودتی. به بقیه نمیشه امیدوار بود.
پس پرنده باش.
پرواز کن.
ول کن.
بین دو دنیای درونت بال هاتو باز کن، به پایین هیچوقت نگاه نکن که می افتی.
تو عمق ها و اوج های دیگه ای رو بلدی، چیزی که پرنده های بیرون از پنجره باهاش آشنا نیستن.
تو مجبور نیستی توی هوای کثیف پرواز کنی، بال هات نمیشکنن و گرسنه هم نمیشی.
برو بالا و بالاتر.
نترس، نمی افتی!
فقط اوج بگیر و پرواز رو به خاطر بسپار.
بخاطر تمام چیزایی که بخاطرش افتادم، بلند میشم تا به نقطهی پایان برسم.
