«چه بلایی سرت آمده که جنایی مینویسی؟»
«چرا ذهنت را به این داستانهای هولناک مشغول میکنید؟»
دکمههای کیبورد را میکوبم. مگر حرف دیگران مهم است یا اینکه چه فکر میکنند؟ ترندهای پرطرفدار امروزه «#حس_خوب» باشه اما آیا من یک افسرده با ذهنی معیوب هستم که این داستانها را روایت میکنم؟
همیشه بهترین خوابهایی که دیدم ماه پشت ابر سیاه بوده. پنجرهای که از آن نور ماه ساطع میشود و تمام فضای اطراف تاریکی مطلق است.
و حالا در واقعیت، کبکهایی دیده میشوند که تا گردن در برف فرو رفتهاند و سکوت کردهاند.
داستانسرایی های من مثل چکی محکم زمانی که هوشیار نیستند، آنها را به خود میآورد. نه برای اینکه ذهنم مریض است؛ بلکه برای ژانر جنایی در واقعیت که انسانها را به خود میآورد. ژانر جنایی برای من به منزلهی بیداریست. همان نقطهی نورانی حقیقت که همدم شبهای تاریک زمین میشود.
بعد از خواندن داستانها، تو خواهی فهمید تاریکی چیست، روز بعد، طور دیگری به خودت در آینه نگاه خواهی کرد، از دیدن کامنتها امیدی در دلت تازه میشود که خوبی هنوز هم هست. قربانیهای دنیا تنها نخواهند بود، سکوت شکسته خواهد شد و دیگر در تاریکی گُم نخواهی شد.
