دختربچه، در شرایطی به دنیا اومد که هیچ قدرتی نداشت و تکیه گاهش بقیه بودن؛ تو با حرف های آب دارت باعث شدی فکر کنه قهرمانش هستی و در آخر درعرض یک سال نابودش کردی.
دوستت ترامپ هم به بقیه ی مردم قول آشتی و آرامش داد، اما از قدرتش برای درد کشیدن بقیه استفاده کرد.
کاش کمی فاصلتو با دل مردم کمتر میکردی تا بفهمی قدرت، درد کشیدن نیست. قدرت، بالای سر بقیه ایستادن و به زور از زندگی کردن معمولی محرومشون کردن، نیست. قدرت بمباران خانه های چادری مردم بی دفاع فلسطین نیست. با اشک تمساح، بهتره تظاهر به سختی کشیدن بخاطرش نکنی.
تقریبا برنامه هام از هفتهی پیش به هم خورد و کادر اهداف این هفتم با کلمه ی «شروع جنگ» پر شد. مجبورم تا صبح بیدار بمونم تا با احساس امنیت بیشتری بخوابم.
حالا بعد از یک هفته، به مردم و نیروهای سپاه اعتماد کردم و جدیدا زودتر میخوابم.
بیا بدترین سناریو رو درنظر بگیریم: «از دنیا رفتن من.»
واسش نگران نیستم و از مرگ نمیترسم اما متنفرم از اینکه صداهای پهپاد جلوی منو برای نوشتن کتابم، باقی مانده های من، بگیره. اسلحهی من همون اسلحهی شهید مطهری هستش. من زنده ام. همچنان نفس میکشم، گرچه ممکنه بعضی اوقات حالم خوب نباشه.
توی این فاصله، به کلمههام، دعاهام و موشک های کشورم میگم از صحنهی روزگار محوت کنن.
