اگه هدفت برای کارای روزمره و این دنیا باشه، آرزوت هم رسیدن به همین دنیا میشه که در آخر هم نمیتونی ازش استفاده کنی. نه فرصت کافی داری و نه ظرفیت کافی. یه نگاه به خودت بنداز، روحت نمیتونه به ماده دل ببنده برای همیشه. نمیتونه خوشحالش کنه.
تنها رفتاری که با دنیا میتونی بکنی، رفتاریه که با وسیله میکنی؛ و رفتاری که با خودت میتونی بکنی، رفتاریه که با انسان میکنی، نه جسم و حیوان و اشیاء.
مگه ماشینی که با بنزین شارژ شی؟!
