خواندن کتاب «نیروی اهریمنی او» من را به وجد آورد و با تمام کاراکترهای کتاب به جهان های مختلف سفر کردم، امشب با کیبورد خالی و بدون صفحه ی مانیتور مینویسم. چای لاته ی کنارم شاهد حالم است و از لا به لای مژه هایم ستاره های آسمان را دیدنی هستند.

تمام غول های جنایتکار میتوانند پشت در قصر خیالیام منتظر بمانند تا دنیای ذهنم ساخته شود. فرار. فرار از تنهایی و نفهمی دیگران، به صدای نازک و نرم کیبورد گوش میدهم و کتاب را باز میکنم. در زمانی که حس و حال هیچ چیزی ندارم، نوشتن درمانم است. دنیایی که احساس آزادی میکنم و میتوانم چشمانم را ببندم. ایده ی داستان درباره ی ستم اسرائیل به پرواز در می آید و خاطرات من و دانش آموزانم به قطره هایی از باران تبدیل میشوند که هر قطره تا به زمین رسیدنش داستان زندگیاش را زمزمه میکند. جایی که در آسمان رودها جاریست و ابرها بنفش. مسخ شده ام یا دیوانه؟ چرا از لا به لای دکمه های لباسم شکوفه جوانه می زند؟ فقط بگذار کمی بخوابم تا رویا با رویا درمان شود.
