یکی بود، یکی نبود. غیر از خدای مهربون هیچ کس نبود.
خانم اخمو از خواب بیدار شد، هر روز راس ساعت 8 باید از رخت خواب حدا می شد وگرنه به خودش فحش و ناسزا می گفت و اگه خودش این کارو نمی کرد، بقیه می کردن.
با دقت به چهرش نگاه کرد و دقیقا به اندازه ی طول مسواک، خمیر دندون ریخت و ساعتش رو روی سه دقیقه تنظیم کرد تا به انداز ه ی کافی مسواک بزند.
وسوسه شد تا کمی به خودش برسد و مدل مویش را تغییر دهد، 5 دقیقه گذشت: «خاک تو سرت، باید الان صبحانتو آماده می کردی.»
صبحانه اش را رو به روی تلوزیون گذاشت و یکی یکی دکمه های کنترل را پشت سر هم فشار داد. امروز جمعه بود و باید استراحت می کرد. باید همه چیز درست از آب در می آمد. باید او در آخر روز کارهایی غیر از کار حسابداری انجام می داد. نمی دانست چرا اما انگشتانش درد می کردند. چند روز بعد دیگر نمی توانست آنها را تکان دهد. باید استراحت کردن را بهتر یاد می گرفت. اگر انگشتانش مانع کارش می شدند، کرایه ی خانه و قبض آب و برق پرداخت نمی شد.
فردا صبح چشمانش باز نمی شد و دائم درد می کردند. تصمیم گرفت به طور جدی چشمانش را ورزش دهد. همه چیز جدی بود. زندگی کردن یک کار با مسئولیتی بزرگ بود. باید برای زندگی کردن تلاش می کرد. کتاب خرید، سناریو شرکت کرد، پادکست گوش داد، کامیونی بزرگ روی کمرش و کمر درد هایی غیرعادی، سنگی بزرگ روی قلبش به افسردگی مزمن تبدیل شد. دکترها بعد از مدتی سر تکان دادند.
دو سال بعد، با نور شمع هر دقیقه یک کلمه از کتاب را می توانست بخواند. راه رفتن دردناک است.
«کاش بمیرم و این وضعیت را نبینم. چطور زندگی من بیهوده است. من مسئولیت پذیر نیستم.»
پنج سال بعد، خانم اخمو به طور جدی جانش را گرفت. با ردی صاف از زخم درحالیکه به طور جدی انگشتانش را کنترل می کرد. سکوت دنیایش با رفتنش شکسته نشد. کسی نبودنش را ندید.
نمی دانست که بدنش می خواست او را به طرز زندگی کردن راهنمایی کند. زندگی نباید انقدر جدی باشد که شیره ی تمام لذت ها و کنجکاوی های دنیا را بکشد. زندگی یک کار نیست، یک احساس است.
