بعضی اوقات انقدر در گیر و داد جزئیات زندگی هستیم که تصویر بزرگ درحال حرکت را نمیبینیم. اگر میتوانستی داستانی غیر از داستان خودت بسازی، مانند عروسک گردانی میشدی یا شاید موجودی با قابلیت زندگی دو موجودیت در زمان واحد.
انگشتانم را روی کیبورد میگذارم تا قسمتی از رمانم را بنویسم. امروز برای تقریبا دو ساعت جایی دیگر غیر از اتاقی که در آن هستم زندگی کردم. طوری دیگر حرف زدم، با زبانی دیگر.
حالا میفهمم چرا بعضی از نوشته ها خوب یا بد هستند، میدانم چطور نوشتن جزوی از خون و رگم شده است و چقدر به دیده شدن محتاجم.
وبلاگ رنگارنگم را تنها گذاشتم و دوباره در ویرگول نوشتم. آن گوشهی خلوت دنیا دیگر برای من مناسب نبود؛ اما «دیده شدن»، -این پدیدهی لذت بخش و زنده برای من- تبدیل به خورشیدی شد تا تمام مولکول های زندگی خودم و زندگیهای دیگری که به دوشم میکشیدم دورش بگردند.
دنیایی از پتانسیل، دنیایی پر از دنیاهای موازی. آزادی ِ خلق و سیر در شخصیت ها و مکان ها. طوری دیگر به دنیا نگاه کردن و مثل دیگران نبودن.
بعد از نوشتن، به سایهی خودم، حرکت ابرها، بوی گلهای یاس و کودک درونم توجه کردم و پا به جهانی چندلایه گذاشتم.
تو هم بیا همسفر ما شو!
