نگاهی به کتاب در دستم کرد و گفت: «چه کتابی میخونی؟» جلدش رو بهش نشون دادم.

یکی از چشماش رو بسته بود، شاید مریض بود. «آفرین، الان ها دیگه کسی کتاب نمیخونه. کسی رو نمیبینم توی مترو کتاب دستش باشه.» ابروهامو بالا انداختم، خودم چند نفری رو با کتاب دیده بودم که البته بیشتر کتابای درسی بودن.
به این فکر افتادم که چی باعث میشه کسی کتاب بخونه؟ چرا اصلا هنوز نویسنده ها کتاب مینویسن؟ برای خواننده و نویسنده چی مهمه؟ همه ی ما قصه ای داریم که بخوایم به بقیه منتقلش کنیم، بعد از نوشتن پیشنویس اول دو تا رمان، دیدم اگه زندپی نگرده بودم و از تمام مشکلاتم درس نگرفته بودم، هیچموقع نمیتونستم دلیلی برای نوشتن داشته باشم. اونموقع تویی که روی مبل یا صندلی مترو لم دادی، نمیتونستی کسی مثل من رو بشناسی. اگه زندگی نکرده باشم، نمیتونم به دنیاهای کتاب هام هم زندگی ببخشم.
نوشتن شیوه ی زندگی کردنه، کتاب زندگی خودن و بقیه رو نوشتن، طراحی داستان ها باعث میشه بیشتر از بالا به زندگی خودت نگاه کنی و بدونی همه چیز به بالا و پایین شدن قطار زندگیت بستگی داره که در آخر بخوای خودت یه سرنوشت رو برای کاراکترهات دیکته کنی. خدایی کوچک برای زندگی ای کوچک باشی.
حالا که از تمام روزهایی که با لیوان پر از میوه، لاته های یخی شروع کردم به نوشتن رسیدم به استراحت و منتظرم روزی که قراره نوشتن پیشنویس دومم شروع بشه. آماده ام. کیبوردی با کیفیت مخصوص رفاقت با ایده های داستانی و متنیم خریدم، تاریخ انقضاء دو کتابخونه ای که توش عضوم رو تمدید کردم و منتظرم.
منتظرم ببینم جریان زندگی منو به کدوم دره ها میکشونه و من چجوری از دره ها به قله ی کوه میرسم. امیدوارم همو لا به لای متن کتاب هایی که چاپ خواهند شد، ببینیم!
