کلمهی "فروتنی" رو خط بزن—هیچوقت به هیچکس حتی یه ذره کمک نکرده.
فروتنی اون چیزی نیست که همه بهش افتخار میکنن. بیشتر شبیه یه افساره که آدما رو کوچیک و قابلکنترل نگه میداره.
فروتنی از کجا میاد و چرا اذیتکنندهست:
بچهها به طور طبیعی اعتمادبهنفس دارن، ولی بعد شروع میکنن به شنیدن حرفهایی مثل "تو زیادی مغروری" یا "فکر کردی کی هستی؟". همینطوری آرومآروم یاد میگیرن خودشون رو دستکم بگیرن تا کسی بهشون نگه خودخواه. نتیجهش؟ یه آدم بزرگ که شاید ظاهرش نرمال باشه، ولی درونش پر از دودلیه و باور داره باید بیارزش باشه تا مورد احترام قرار بگیره.
چطوری فروتنی ابزار کنترل میشه:
وقتی بچه کمکم مستقل میشه، پدر و مادر شروع میکنن به برخوردای منفی. اون موقعست که بچه شروع میکنه به شک کردن به ارزش خودش. این قسمت نشون میده فروتنی بیشتر به نفع سیستمهاست—مثل امثال دین مسیحیت، حکومت یا حتی خانواده—که میخوان مردم مطیع و قابلپیشبینی باشن. این دیگه فضیلت نیست، یه جور شگرد برای حفظ نظم اجتماعیه.

فروتنی رو ول کن، قدرتت رو پس بگیر:
تو منحصربهفردی، مثل یه تیکه رنگی تو یه شیشهی نقاشی شده، که بدونش کل تصویر ناقصه. باید اون چیزی رو که هستی جشن بگیری، نه قایمش کنی. باید اعتمادبهنفستو بسازی، تواناییهاتو ببینی، و اجازه بدی که بدرخشی.
ازت میخوام هرچیزی رو که درمورد خودت بهش افتخار میکنی رو برام کامنت کنی :)