کلاس بعدازظهرم تموم میشه، ۱۵ دقیقه وقتِ استراحت دارم تا کلاسِ بعدی. وسطِ راهرو یادِ حرفِ یکی از معلمهای یوتیوبی میافتم: «رابطه با دانشآموزها میتونه نحوهی تدریسِ شما رو عوض کنه و یا حتی شما میتونید زندگیِ کسی رو تا ابد تغییر بدید.»
راهمو کج میکنم و بهسمتِ کلاسِ بعدی میرم، ۴ نفر از دانشآموزام توی کلاس نشستن و دارن تکالیفشونو مینویسن، همزمان توی گوشی فیلم هم نگاه میکنن! ازشون اسمِ فیلم رو پرسیدم، شاید آخرِ هفته نگاهش کنم. بیشترِ فیلمهایی که نگاه میکنم به پیشنهادِ دانشآموزهاست! یه ربع بیشتر توی کلاس بودن، در و دیوارِ گچیِ کلاس رو برام چوبی کرد و صدایِ چوبِ سوخته بغلم رو میشنیدم، کمی از دمنوشِ داخلِ ماگم نوشیدم، یکی از دانشآموزایی که اولِ ترم از مقرراتِ کلاس با عصبانیت واکنش نشون داد، اومد و رویِ نزدیکترین صندلی به من نشست با لبخند!
برایِ اولینبار طلسمِ رباتگونه بودنِ دانشآموزها تویِ کلاسم شکست، وقتی کلاس شروع شد، تبدیل به دوستانی صمیمی شدیم که انگلیسی حرف میزدن! برایِ اولینبار برنامم برایِ آموزششون کمی تغییر کرد و خودشون تصمیم گرفتن چه بازیای بکنن و با کی همگروه باشن.
امروز و شاید تا آخرِ شغلم کمتر به اتاقِ اساتید برم. اتاقی که از بچهها بد میگن و اونا رو «خنگ» خطاب میکنن. من با سکوتم، با معلمها نمیتونم رابطه برقرار کنم.
به جاش توی خونه نامه هایی با انرژی مثبت براشون مینویسم و روی کتاباشون به عنوان تشویق حل کردن تمرین، اکلیل میریزم!
