سالها فکر میکردم دو نیمهام. نیمهای خاک ایران را نفس میکشد، نیمهای هوای جهان را. انگار هر قدم به سمت انگلیسی نوشتن، خیانتی بود به سمت مادرم، به سمت مادربزرگی که زنده ماندنش را با سکوت و قناعت و زانوهای خراب معامله کرده بود.
اما بعد فهمیدم که من برای خزیدن روی زمین ساخته نشدهام.
نیاکانم بال نداشتند. نمیتوانستند داشته باشند. آنها باید سنگینی بقا را روی شانههایشان حمل میکردند. زانوهای خالهام قربانی همان سنگینی است. کلیههای داییام. خانهی به هم ریختهشان. سکون. ترس. گلایههایی که جای حرکت را میگیرند. آنها مجبور بودند که به زمین بخزند تا زنده بمانند. و من مدیون آن خزیدنم. خزیدن آنها بود که مرا به جایی رساند که ایستادم.
اما حالا ایستادهام.
و ایستادن کافی نیست.
پس بال درآوردم. از جنس کلمه. از جنس زبانِ دیگری که دیگر خیانت نیست، ادامهی من است. گسترشِ من است.
وقتی نوشتم، دیگر دوپاره نبودم. پل دوپاره نیست. پل وصل است. و پل بودن یعنی هر دو طرف در من زندهاند.

آنهایی که فقط خزیدند، حالا از پشت من پرواز را تماشا میکنند. من بدهکارشان نیستم که روی زمین بمانم. بدهکارشان هستم که پرواز کنم، و افق را به نام آنها ببینم، و بعد برگردم و بگویم: «دنیا بزرگتر از این ترسهاست. دنیا منتظر صدایی مثل صدای ماست.»
این همان تغییر الگو است. الگوی کهنه میگفت: «سربهزیر باش، فراموش شو، زنده بمان.» الگوی تازه میگوید: «دیده شو، بلند شو، پرواز کن—نه برای فرار، که برای بازگشتی از جنس نور.»
دیگر نه خاکیام محض، نه هوایی محض. من همان پرندهام که هم لانهاش را میشناسد، هم مسیر بادهای جهان را.
و اگر روزی کسی فکر کند که من از تبار خویش بریدهام، نشانهاش همین بالهاست. چون این بالها از همان گِلی ساخته شده که نیاکانم با عرق و اشک خمیر کردند. فقط من به آن گِل، آسمان اضافه کردم.
پس پرواز میکنم. نه از سر غرور. از سر ضرورت. چون اگر پرواز نکنم، آن همه خزیدن بیمعنا میشود. پرواز من، شکوفایی آنهاست که کاشته شد و حالا شکفته.
و وقتی از فراز آسمان نگاه میکنم، مادرم را میبینم که سرمش را تکان میدهد. عمهام هنوز روی صندلیاش نشسته. اما من دیگر خشمگین نیستم.
من زندهام. و بال دارم.