لا به لای کوچه ها، دیوارهای تاریک شهر، چراغونی هایی دیده میشه که فقط برای تو روشن شدن.
چراغ های دل هم روشن میشن، نشونش لبخند روی لب مردمه!
همیشه از تاریکی میترسیدم، توی راهم یه نیمکت با چراغ بالای سرش روشن شده بود. دوست داشتم اونجا بشینم و فقط فکر کنم.
به آیندم، به سیاره ی منظم زندگیم، به تمام معنی هایی که میشه از چیزای مختلفش گرفت، به تمام لرزش ها و نوا هاش...
که چقدر تمامشون به بابا علی بسته س. به امام بستس. خدا چقدر مربیه.
خلاصه که خیلی خوشحالم :)
