تا چشم کار میکنه، کویره و شن. موجهای شن تا افق کشیده شدن زیر آفتاب مستقیم. سرابها روی شن میرقصن و بعد محو میشن.
توی دستم یه گل رز سرخ با ساقه نازکش خودنمایی میکنه.
لبام خشکیده و زبونم به کامم چسبیده. گلوم میسوزه. هر نفس، هوا رو مثل شن میکشم.
یه اسب اونطرف سرابه. سمهاش روی شن میکوبه مثل تپش قلبی که توی گوشم میزنه.
اسب نه میایسته و نه از دویدن خسته میشه. یالش توی باد رقصانه و بوی عرق اسب توی هوا پیچیده.
گلبرگها یکی یکی میریزن روی شنهای داغ. لبههاشون سیاه، ساقش خم و عطرش بلند میشه. عطر اون گل رز سرخ.
عطر گل سرخ توی گلوم میشینه و توی سرم میره. هیچ ادکلنی این بو رو نداره. هیچ ادکلنی این طعم تلخ عذاب رو نداره.
میتونم همینجا منتظر بمونم و شاهد پژمرده شدن گل باشم تا وقتی گه عطرش کمرنگ و کمرنگتر شه و گلبرگهاش بریزن، یا با اسب همراه شم.

سوار اسب میشم.
گل رو میذارم توی دهنم. خارها لبم رو زخم میکنن. طعم خون و خاک میاد. اما من ساقه رو با دندون نگه میدارم. گلبرگها روی زبونم میلرزن.
اسب میدوه.
باد توی موهام میپیچه. آفتاب توی چشمام میزنه. شنها زیر سمها پرتاب میشن. من به یالش چنگ میزنم و باهاش میدوم.
بارون نیومد. ولی من هنوز گل رو به دهانم گرفتم.