من مینویسم چون سالها دهانم بسته بوده.
چون بیشتر عمرم را با تحمل نگاهها، رفتارها، سکوتها و قضاوتهایی گذراندهام که هیچوقت جایی برای حرفزدن نمیگذاشتند.
نوشتن برای من «کار» نیست؛ تنفس است. جاییست که بالاخره میتوانم حرف بزنم بدون اینکه کسی قطعام کند، کوچکام کند، یا بپرسد «این چه فایدهای دارد؟».
من مینویسم چون هنر مشکلها را حل نمیکند، اما انسان را از فروپاشی نجات میدهد.
هنر مثل اکسیژن است: نمیبینیاش، اندازه نمیگیریاش، اما اگر نباشد، روح خاموش میشود.
زیبایی یک گل درد را درمان نمیکند، اما اگر نگاهش کنی، اگر اجازه بدهی لحظهای در تو نفوذ کند، به تو یادآوری میکند که زندگی هنوز ادامه دارد.
نوشتن برای من همان گل است.
نه برای حل کردن جهان، بلکه برای زنده نگه داشتن چیزی درون خودم.

من مینویسم چون در لحظهٔ خلق، انسان تبدیل میشود به خالقِ کوچک جهان خودش.
نه برای قدرت، نه برای شهرت، بلکه برای ساختن حقیقتی که بیرون از من وجود ندارد.
نوشتن برای من پاسخ نیست؛ وجود است.
و اگر از من بپرسند کتابهایم فروش رفته یا نه، میگویم: «من نمینویسم برای فروش. من مینویسم چون اگر ننویسم، خاموش میشوم.»