داشتم سخنرانی گوش میکردم، استاد پناهیان داشت روضه ی آخر ِ سخنرانی رو میخوند. توی فکر رفتم که تا حالا چه موقعی خودم توی یه مجلس روضه دخیل بودم؟ هیچی.
یادمه امسال محرم، فقط من و چند نفر دیگه از 20 نفر لباس مشکی پوشیده بودیم. با دخترعموم داشتم حرف میزدم که یهویی گفت: امشب شام غریبانه، میای بریم حیاط شمع روشن کنیم؟
حاظر شدیم و رفتیم حیاط. تا حالا من شام غریبان جایی نبودم، توی مراسمی هم شرکت نکردم... شب بود، یه تیکه مقوا برداشتیم و چند تا شمع روش روشن کردیم. گفت: "خُب، حالا روضه باید بزاریم." ولی من گوشیمو نبرده بودم... جلوی شمع ها نشستیم و نگاهشون کردیم... به آب شدنشون... داشتم فکر میکردم بین حجم تاریکی ِ آسمون و دل ها، تونستم با کسی شمعی روشن کنم! هرکدوم از شمع ها یه نفر بودن... امام حسین(ع)، حضرت زینب و... دلم سوخت... دختر عموم هم روضه خوند: "نگاه کن، داره امام حسین آب میشه!" با تمام بچگیش! و کمی هم خندید! منم خندیدم و گفتم که نخنده. بعد که شمع ها آب شد، برگشتیم خونه.

امامم؟ دیدید؟
امام حسین دیدید؟
خدایا، تَقَبَّل مِنّا هذا القَلیل ...