کتاب رو بستم و نیمه رهاش کردم، میدونستم دیگه ادامش نخواهم داد.
اگه به گذشته برمیگشتم چیزی رو عوض میکردم؟ اگه فرصتم از لحظه ی داغی قهوه تا سردیش بود؟
به کافه ای رفتم که در طبقه ی همکف قرار داشت، روی سقفش نامه های مهر دار و درونش کلاه، شال و دفترهای هری پاتر داشت. کل کافه مملو از آثار و نشان هری پاتر و عاشقانش بودن. نشستم و یه قهوه ی دمی سفارش دادم، سرایدار اومد پیشم و بهم گفت در گذشته سفر کردم چون به خاطرات بچگیم پا گذاشتم. درست هم میگفت. با بودن در اونجا، همزمان در گذشته و خاطراتی که از دیدن هری پاتر تو هوای سرد زمستون زیر ملافه داشتم و در لحظه ی حال زندگی میکردم. هیچی عوض نشده بود.
کاراکتر داستان، با برگشت به گذشته کاری به طول بخارهای قهوه میتونست انجام بده و در آخر هیچ چیزی در لحظه ی حال عوض نمیشد.
شاید ما هم وقتمون رو با فکر کردن به پشیمونی های گذشتمون تلف میکنیم. هرکاری کنی، لحظه ی حالت دست نخورده باقی میمونه. زمان کنترل همه چیز رو در دستش گرفته و درحال حرکته، اگه بخوای گولش بزنی، خودت از آیندت جا میمونی.
پس کتابی رو که دوست نداشتم تا آخر بخونم رو بستم و با چشمانی گشادتر از همیشه به کتاب های دیگه نگاه کردم.
