دور هم نشسته بودیم؛ شروع کرد به گیتار زدن. پرسیدم: "هنوز هم گیتار میزنی؟"
سرشو خم کرد: "نه دیگه، سرکار میرم و پول درمیارم."
سرمو تکون دادم؛ نه برای اینکه کارشو تایید میکردم ولی آدمای زیادی انتظار ندارن که بتونن از هنر پول دربیارن. درنتیجه جامعه پر شده از آدمایی ربات مانند که حس لذت، خلاقیت و زنده بودنشون کشته شده.
باید به جنبهی هنریمون توجه کنیم و التیامش ببخشیم.
منو ببین... نترس! به همه بگو به چه هنری علاقه داری؛ کمی وقت برای خودت و هنرت در روز کنار بزار؛ به شک و تردیدهای خودت و بقیه توجه نکن و ادامه بده.
اما همهی این ترس از کجا میاد؟ بزارید یه تکه از کتاب راه هنرمند رو براتون بخونم:
هنر درهای بسته رو باز میکنه، هوای کهنهی زیرزمین و انباری رو عوض میکنه. شفا میاره.
ولی قبل از اینکه زخمی خوب بشه، باید دیده بشه.
و همین کارِ نشون دادن زخم به نور و هوا—کاری که هنرمند میکنه—خیلی وقتا با شرم و سرزنش جواب داده میشه.نقدهای منفی برای خیلی از هنرمندا منبع اصلیِ شرمندگیان.
واقعیت اینه که خیلی از نقدها واقعاً با هدف شرمزده کردن نوشته میشن.
«شرمت باد! چطور جرأت کردی همچین اثر افتضاحی خلق کنی؟»
این لحن، این حمله، بیشتر از اینکه نقد باشه، یه جور تحقیر و سرکوب هنره.
برای هنرمندی که توی کودکی بابت نیاز داشتن، کنجکاوی کردن یا انتظار داشتن شرمندهاش کردن،
احساس شرم ممکنه حتی بدون هیچ نقد منفیای سراغش بیاد.
اگه یه بچه رو به خاطر اینکه فکر میکرد بااستعداده، مسخره کرده باشن،
اون لحظهای که واقعاً یه اثر هنری رو تموم میکنه، پر از شرم درونی میشه.
انگار یه صدای قدیمی توی ذهنش میگه: «تو کی فکر کردی میتونی هنرمند باشی؟»

پس بیا و جار بزن به همه که هنرمندی! که دوست داری بنویسی، نقاشی کنی برای اینکه شادت میکنه. که تمام کارهایی که «باید» انجام بشن رو انجام میدی تا برای هنرت خرجشون کنی.
بزار یه سوال ازت بپرسم: چقدر به قمار باور داری؟ اساس و پایهی قمار روی باوره! تو به قمار هم فکر کنی یعنی باور داری اگه بازی کنی، به پول میرسی.
قمار، تشکیل شده از آدمایین که باور دارن میتونن میلیاردها ببرن اما با اینکه نمیبرن، بازهم بازی میکنن. اگه آدمایی نبودن که میلیونها پای قمار بزارن نصیب برندهها بشه پولشون. سیستم قمار وجود نداشت.
حالا تو هم یکی از کسایی هستی که باید پاتو توی آب بزاری، من هم اینکارو میکنم و دارایی و وقتم رو پای هنر میزارم با این باور که به هدفم از هنر میرسم و با این باور اگه جلو برم، آدمای بیشتری هم همراهم میشن.
تو یه انتخاب داری یا به قمار باور داشته باشی، یا به خدا.
که اگه باور نداشته باشی و مصمم بر باورت عمل نکنی، اتفاقی نخواهد افتاد و انموقع به حرف دیگران اهمیت میدی!