نصف وجودم با اونیکی نصفش حرف میزد، چشمامو بستم و به حرفاشون گوش دادم. به اسم دختر خوب بودن، صدمه روحی خوردم و صدام درنیومد. مگه عشق با درد همراه نیست؟ پس بیا خودمونو گول بزنیم و جلوی همه خودمو تحقیر کنم که به چه جرئتی از عشق دیگران ناراحته. چرا نمیتونه یه دختر خانوم باشه؟
پس وقتی احساساتم رو نشون میدادم و پسزده میشدن، وقتی توی دستشویی با دست روی دهن گریه میکردم، به این نتیجه رسیدم احساسات ارزش خاصی ندارن چون تحمل دیدن صحنهای که اعتمادم نسبت به کسی خورد بشه رو نداشتم... اما آیا واقعا به خودمم اعتماد داشتم؟
سر و کله زدن توی کتابهای پیچیدهی اصول فلسفه و روش رئالیسم هم کاری برام نکرد جز اخت گرفتن به تنهایی و سکوت بیشتر تا جایی که انگار وجود نداشتم... میشه گفت نوعی خودکشی. واقعیت منو پس زده بود یا من اونو؟
تا دوسال پیش پرهام شروع به رشد کردن، با هر جوونه، عشق توی دلم کاشته میشد و درعین ناباوری، دردناک هم نبود.
عشق به خودم اول از همه نفس کشید و از لای دندونام جوونه زد. حالا همونی که بودم رو به زبون میآوردم و مهم نبود برام چه کسی ازم خوشش نخواهد اومد، که ازدست میدم و یه فراموششده میشم. با مرور زمان که جوونهی لبام باز و بازتر میشه، ساقههای پرهای مخملم از ناخنهایم بیرون میزنند تا بتوانم کسی را نوازش کنم.
اما همهی اینها وقت میبرند، پس منو تحت فشار قرار نده.
من در تمام عمرم تا الان یه دانشمند شدم تا از احساساتم محافظت کنم، حالا که احساساتم دارن رشد میکنن، یه بعضی از آدمای زندگیم اجازه میدم پشت دیوار صوتی بشینن و با مراقبت احساساتشونو به زبون بیارن.
