سال دوم دانشگاه بودم و نمرات خوبی داشتم؛ باور داشتم دانشگاه من را به هدفم نزدیکتر میکند تا اینکه یک روز سه شنبه در کتابخانهی دانشگاه، به شوقم به نویسندگی فکر کردم. چرا باید دنبال حرف و راههای اجتماع میبودم؟ چه کسی مرا مجبور به دانشگاه رفتن کرده بود؟ چرا مدرسه رفتن تبدیل به عادت شده است؟ همان لحظه بود که خبر بیعلاقگیام را به پدرم گفتم. او اصرار کرد تحصیلاتم را به پایان برسانم و از آنجا به بعد، هیچ نیروی محرکی مرا به درس خواندن وادار نمیکرد.
۴ سال گذشت و من از در دانشگاه بیرون زدم تا دیگر به آن برنگردم. از گروه و کانالها خارج شدم و دیگر پشت سرم را نگاه نکردم.
تا یک ماه پیش که برای گرفتن مدرک به آنجا برگشتم. دیگر دانشگاهی وجود نداشت. درحال بنایی آنجا بودند. چون ظرفیت دانشگاهها هرسال کم و کمتر میشود.
حالا کسانی را در محل کارم با مدارک دانشگاهی میبینم. در تمام زندگیشان فرصت کافی برای انتخاب هدف واقعی خودشان و ساخت شخصیتشان نداشتهاند. کسانی که از شغلشان شاد نیستند و باور دارند روش ادارهی کلاس، تحقیر کردن بچههاست...
راستی اگر مجبور نبودیم دانشگاه برویم، چقدر زندگیمان متحول میبود؟
