همه از این حرف میزنن که چطور آموزشوپرورش بچهها رو برای زندگی آموزش نمیده، که وقتی از مدرسه بیرون اومدن، نگن «نمیدونم چیکار کنم» و خواسته و آرزویی بهجز قبول شدن در دانشگاه و آزمونهاشون نداشته باشن.
از تدریس در مدرسه صرفنظر کردم چون توی آموزشگاه زبان، بهم تدریس برای دانشآموزا رو تأکید میکنن. اینکه چطور آموزش رو برای اونها شخصی کنیم که بتونن راحتتر با دنیاشون ارتباط برقرار کنن و یادگیری زبان هم براشون راحتتر و هم طبیعیتر بشه. بتونن به کارش بگیرن و مثل ربات بزرگ نشن که درسشونو فقط حفظ کنن بدون اینکه چیزی فهمیده باشن.
تنها چیزی که یاد میگیرن اینه که چطور برای مدیرها و افراد پولدارتر کار کنن. اما هیچوقت کسی نمیشن که کار خودشو راه بندازه و کارآفرین بشه.
هدف، نیاز و خواستههای بچهها توی سیستم آموزشوپرورش سرکوب میشه و بعد از گم کردن راهشون، چالشهای زندگی اونا رو مجبور به کار برای بالادستی میکنه.
معلمهایی هم که توی این سیستم آموزش دیدن، هدفشون از درس دادن به بچهها رو نمیدونن و فقط میخوان با تحقیر و تو سر زدن بچهها به بقیه خودی نشون بدن.
توی کتابی برای شخصیسازی آموزش یه سؤال ذهنم رو خیلی مشغول خودش کرد:
اگر میتوانستی محیط یادگیری ایدهآلی برای دانشآموزان بسازی تا آنها را برای دنیای درحالتغییر آماده کنی، چیکار میکردی؟
دوست دارم نظرتونو بدونم.
