تا حالا شده اتفاقی توی زندگیتون بیوفته که باعث شه چشماتونو باز کنید و ورق برگرده؟
از حدیثهی تنها و ساکتی که پشت لپ تاپش مینوشت و با خودش در سکوت حرف میزد، به حدیثهای تبدیل شی که حرفشو بلند میزنه، احساساتشو بیان میکنه و اعتراض!
از حدیثهای که برای رشد بیشتر خودش به خودش فحش میداد تا خودش رو مثلا ادب کنه، به حدیثهای که هر روز تصمیماتی میگیره تا خودشو بیشتر دوست داشته باشه و ذکرش شده "کسی که خودشو دوست داشت، چیکار میکرد؟"
از حدیثهای که نقش کمرنگی توی زندگی بقیه داشت به حدیثهای که خودشو توی تصمیمات خانوادگی میبینه.
حالا دارم به دکور اتاقم فکر میکنم. قبلا زندگی رو سخت میگرفتم و همه چی با "باید" ها گره میخورد. حالا همه چیز با هدف "شادی" گره میخوره. برای خودم توی فضای اینترنت جا باز کردم و خودمو به بقیه نشون میدم.
عادت داشتم تولدمو نادیده بگیرم که "من که کار شاقی نکردم!" اما امسال همه رو دعوت میکنم و بهشون گلهای زرد بهاری میدم!
تا نقاط پایین و فرود زندگی نباشه، هیچموقع نمیتونی هیجانشو حس کنی.
