+ خودشو کشت. دورش پر از یک شده بود. همشون خیره به صفری بودن که تو قلبش حفر کرده. قشنگ بود راستش. خنده‌دار بود. والا خب اگه نخندیم و نگذریم و نسازیم و بسوزیم، کی میخواد بار بدبختیمون رو توی بی‌راهه تحمل کنه؟ آدم نیاز به انرژی داره نیاز به شادی داره. درسته ارزش کمی جا موندم، باشه بیشتر از کمی. حدود دو سال ازش جا موندم ولی اونم زیادی داشت پیچیدش می‌کرد. حالا که دیگه قلمش دست منه شادتر مینویسم باقیشو. ساده‌تر مینویسم. همون اوضاعه‌ها. فقط عینک جدید میدم بهتون. وگرنه همون مصیبته. منم میدونم همه هم ندونن. خلاصه قلبشو درآوردم و سوزوندمش که همه نفس بکشنش. استخونای سینش خوراک ساخت ساز بود. چه سازی نمی‌دونم ولی دوس داشتم ازش یه صدایی تولید بشه که همه باهاش خوشحال بشن. شاید فقط دوتا از دنده‌هاشو بردارم و به هم بزنم. با ریتم البته. خیلی دوسش داشتم. دوتا دخترا هم همراهمن. بزرگ شدن و خسته. از خستگی یکیشون جذابتر شده و یکیشون پیرتر. آخر هفته رو جشن می‌خوام بگیرم تا توی نبودش ازش یاد کنیم و اشک شوقمونو رو تابوتش بریزیم. این دوتام گیر دادن که می‌خوان حرف بزنن تو مراسم. نمی‌خوام غم بیارن تو مراسم. چیکار شون کنم؟
۶ اردیبهشت ۱۴۰۱
