ببخشید دیر شد، میدونم دیروقت هم هست برا حرف زدن ولی میشه بشنوید؟ یادبودش رو برگزار کردم. همه چی عادی بود. هیچ جذابیتی برام نداشت به جز لحظه‌ای که بطری خون خودمو روی استخوناش ریختم. باهام حرف زد. خودمو دیدم روی صدای مهربونش که بغلم می‌کرد. تنها کلمه‌ای که از فرط لذت یادم موند، «زمان» بود.
حالا نشستم کنار درختی که با پروردگارم ملاقات کرد و به کشتن دادش. راستش.... از همون کلمه که یادم مونده از حرفاش... خیلی حس درونم ایجاد شد. غم دارم. احتمالا اینجاهاشو کمتر میخونین پس میرم سر اصل مطلب: حس زنبوری رو دارم که قرار بوده عسل بسازه برای ملکه‌ش، جدای از این که خرس همه عسلا رو حیف و میل کرده، اشتباهی نیشش رو هم به خودش زده و چیزی تا مرگش نمونده. حالا فقط وقت اینو دارم که شاد باشم. بهم میگفت پسر شاده. ولی اینم میگفت که چرا شادم؟ این شادیمو مدیون بلاهایی هستم که فردا رو ازم گرفتن. اینه که دلم می‌خواد تا ابد توی امروز بمونم و وقتمو با این دوتا بگذرونم. بقیه رو هم بکشم که دیگه اتفاقی بعد از من نیفته. من میخواستم عسل براشون جمع کنم. اما حالا که دیگه نه خبری از عسل هست و نه نیش محافظ، نگرانشونم و دلم میسوزه براشون... چون من بودم که چشمای اون خرس رو دیدم. زندگی کنار اون برای هیچکدوم از زنبورا لذت‌بخش نیست. هیس...! من دیدم چشمای اون خرسه رو. تو ندیدیش.
یه بهونه هم برای ادامه حرفام لازمه اینجا بگم احتمالا ولی حتی نمی‌خوام منتظر ادامش باشید. بذارید همین امشب همتون تموم شید و ما هم دو سه روز بعدش بیایم. میخندیم دور هم. این درخت هم ۱۱مین سال زندگیش رو تموم کرده و قراره جون به لب شه تا برسه به ۱۲. پس اینم میسوزونمش و شب بخیر.
28 اردیبهشت 1401
