یه دختره تو راه داشت سنگ میفروخت. نمیدونم ازش گفته یا نه. اما من میگم. دخترک حامله بود. دو روز پیشش بودم. سنگا رو بالا می‌آورد و برای خرید خاک میفروختشون. خاک می‌خورد. سال‌ها بود که خاک می‌خورد. روز اول بهم سنگ تعارف کرد و وقتی فهمید اهلش نیستم، از خاک‌هاش بهم داد. اونم که نخوردم باهام بد شد و رفت. منم قبل این که ازم دور شه با یکی از سنگا زدم تو سرش و کشتمش. قیافش وقتی افتاده بود زمین خیلی خنده‌دار بود. یکم از خونش رو تو قمقمه‌م ریختم که تو جشن استفاده کنم ازش، که بریزم رو تابوتش. از کجا معلوم شاید بعدا بفهمیم دختر خودش بوده. دوتا دخترا پیگیر مراسمن و داریم آماده میشیم که حرکت کنیم. کاش اونم بود و تو جشن یادبودش میدید اشک و خونی که براش آوردیم رو.
ببخشید شما تنهایید؟
من؟ نه بابا زیادم من
الو؟
یه بار دیگه بپرس
پرسیدم شما تنهایی؟
(صدای فرو رفتن استخوان در قلب)
کشتمش. والا خب. من عزادارم تو غم مردن اون. بعد تو میای میپرسی از تنهاییم؟ معلومه تنهام. زخم می‌زنی؟ پس عادلانس منم زخم بزنم. اونم با دنده‌های اون که از تنش درآوردم. حالا خون بیشتری برای یادبودش دارم.
19 اردیبهشت 1401
