خسته شدم حسین
به جای پاهاش چشماش زخم شده بود از مسیری که داشتیم می‌رفتیم. داروی چشم‌زخم هم تو افسانه‌های ذهنم خون بچه‌ها بود. بی‌رحم نیستم. تند نرید، فقط منطقی می‌کشم. شما هم اگه جای ما بودید همین کارو می‌کردید.
ایستگاه بعدی درّه بود، یادمه هر چندسال یک‌بار وارد این درّه می‌شدم. این بار اونم بود. روزای اول اونجا معمولاً مشغول زنده کردن حیوونا می‌شیم. ناامید که شدیم، می‌خوریمشون. روزای دوم سعی می‌کنیم همو بکشیم از گرسنگی. وجدانمون که جلومونو گرفت، از گشنگی بیهوش می‌شیم. یه مدت بیهوشیم و بی‌حس. نور آفتاب و کرمای رو گوشتمون بیدارمون می‌کنه و تقلا برای بلند شدن. روزای دوم معمولاً خیلی طولانین. روزای سوم که یکم جون گرفتیم رو راستش تا حالا بهش نرسیدم. روزای دوم معمولاً خیلی طولانین. پس تا رسیدن به یازده یازده کلی داستان داریم.
----------------------------------------------------------------------
روز دوم نفسای آخرشم دود کرد و فوت کرد تو صورتمون.
حالا شب. یادم رفته بود از شب بگم برات و البته از دخترک سنگ فروش کنار جاده.
اینا باشه طلب تو. هوم؟
+ میشه بس کنی داستان نوشتنو؟
صدای تیکه‌تیکه شدن نفسم تو سوز شب رو شنیده بود. خب نگرانش هم بودم. انقدر داستان بنویسه از زندگیش میمونه. هوم؟
+ پسر شاده یادته؟
- قسمت اولو میگی.
+ هر کوفتی، چیزی ازش مونده الان؟ نه! پس ننویس. هیچکدوم اینا نمیمونن.
- تو هم نمیمونی؟
+ من نباشم تو هم نیستی.
حرفمو قبول نداشتم اما تهدید کردن رو خوب بلد بودم مخصوصا علیه خودم.
- هم پسر شاده، هم تو، هم من. نفسای هممون تیکه تیکه شده. پس جای زخم زدن، سرمو بذار رو سینم که تموم بشه این تلاطم و پیچیدگی. هممون تیکه‌های پاره‌ی ۱۱۱۱ شدیم. حتی از ۱۱ هم گذشتیم. یه مشت ۱ بی‌مصرف شدیم...
+ منم دوست دارم. فعلا استراحت کن.
۲۳ و ۳۰ فروردین ۱۴۰۱
۲۳ و ۳۰ فروردین ۱۴۰۱
