من؛
ردایی از درد بر قامت،
نشسته بر صخرهای نامهربان،
در اثنای طوفان
عشق؛
رنگپریده، نامطمئن، با چهرهای شکاک
که نمیتوان به او اعتماد کرد،
و مفرّی نیز نگذاشته است
مادر؛
ای که نه آغوشی برای کودکت داشتی،
نه مهری برای نوجوانت،
و نه جز نفرین و دشنام برای جوانت؛
ای که خود نیز از شادمانی بینصیب ماندهای،
جهانت چه میداشت که کودکانت را به آن فراخواندی؟
پدر؛
ای که چهره مرا، آغشته به درد سالها، و پیچیده در مرهم "پدری" بر صورت حمل میکنی،
تو نیز شاید به این قصه آشنا باشی.
چهرهات دردآشنا، حریمت ناامن.
نه پشتت را گمان تکیه دادن،
نه بر صفحهات مُهر نفرت شایست.
فغانستان؛
ای که بر پیشانیام ننگ تو ماندهست و،
لهجهات زنّار رسوایی در این بازار،
حک شده بر تارکم نام تو تا این واپسین دم،
یادگار مُلک جمشید و فریدون و شه غزنه،
خانه کابلشهان و رستم دستان،
آفتابت را چه کس پر کرد از نفرت،
کاینچنین خون میفشاند؟
عدل و داد و فرّ دهقانان و آتشگاه،
کی چنین آلود زین آیین؟
ای که جز پول سیاه فقر در دستت نداری،
آن شکوه و جاه و عادلمردمانت را،
امروزی به نانی تاخت خواهی زد؟
زندگی؛
افکندهام بر تو،
مرغ افکنده در این تنگ قفس،
آنچنان فرقی ندارد طوطیم یا غاز یا گنجشک،
مرا آوازی نیست.
مرغ بیآواز را،
کو سزایی جز لبان تیغ؟
دیری نخواهد شد،
کاین صخره نامهربان،
این ردا و یاد آنانی که در من زنده باشند،
وین درخت زندگی را،
در ته این پرتگاهش منزلی بخشد.