سه شنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۸
حس میکنم سالهاست که ننوشتهام.
مدتها بود که رو به ابتذال بودن را در خود حس میکردم.چندماهی بود که آنچنان از درون میسوختم که نای نوشتن برایم نمانده بود.
آنقدر دخترک را دزدکی نگاه کردم وگاه و بیگاه در سرم ظاهر شد که بالاخره تمام زندگیام را درنوردید.همان دختری که همیشه در دانشگاه حاضر بود،با صدای کلفت و بینی عقابی و چشمان سیاه و نافذ.
مدتهاست که به او میاندیشم،حتی قبل از سفر هرات!حتی قبل از نوروز!مدتهاست جای داغی در سینهام میسوزد و روح و روانم را ربودهاست.
در این چندماه با سرگذاشتن روی میز کتابخانه دانشگاه و ریختن اشک های اسیدی درون ریز خو گرفتم،با قدمزدن های گاه و بیگاه و ترانههای سوزناک کردی عجین شدهام،با دردودل های احمقانه با آشنایان نهچندان مناسب به وجهه خودم گند زدهام و با اضطراب و نیم سکتههایی که با دیدنش بهشان دچار میشدم بیمار شدهام.
وقتی بالاخره در روزهای امتحانات پایان ترم قصد داشتم دل به دریا بزنم و از هرچه در دل داشتم با او سخن بگویم،شرایط آنچنان مهیا شد که در این برزخ معذبتر و سردرگم تر شوم.زانوانم میلرزید،قلبم هزاربار تندتر میتپید.در سرم احساس داغی میکردم.با صدایی لرزان صدایش زدم؛
-خانم مجیدی ببخشید،میتونم چندلحظه وقتتون رو بگیرم؟
انگار او نیز مضطرب شد اما سعی کرد حالتی بیاعتنا به خودش بگیرد؛گفت الان برمیگردم.
منتظرش شدم،اما صبر نکرد تا حرف بزنیم.
دفعات بعد اضطرابم بیشتر بود و مزخرفاتی که از اطرافیان و آشنایان میشنیدم صدها بار حالم را بدتر و دلم را شیداتر ساخته بود.هیچ کلامی بینمان رد و بدل نشد.قرار شد تا دوست مشترکمان با او حرف بزند و از شیدایی و بدحالی من مطلعش کند،اما اینقدر امروز و فردا کرد که تقریبا ناامید شدهام.
سه چهار روز است مانند شخصی شدهام که تلاش میکند خویشتن را از باتلاقی چگال و مکنده برهاند.
بیشتر کتاب میخوانم،ورزش مختصری میکنم و وقت بیشتری در ارتفاعات سردسیر و یخ زده مشهد میگذرانم.
تقلا میکنم که حداقل مانند سابق باشم؛تلاش میکنم که کمتر خود را آزار دهم و اندکی اعتماد به نفس کسب کنم.
امروز پس از پیمودن مسیری گل آلود و یخ زده،
مهآلودترین صحنه زندگیام را در دشت پشت قله زو ناظر بودم.سکوت محکمی در دشت حاکم بود؛
گویی مقرر شده بود جز من هیچ جنبندهای حرکت نکند.


درختان و بوتههای یخ زده با سرسختی خویشتن را سرپا نگه داشته بودند.
چشمانم را بسته بودم،گویی فنا میشدم و اکسیر آزادگی بر مس رنجورم اثر میکرد.
امشب برخلاف دیگر شبها غصهای ندارم،
آزاد از مصائب اخیر به آسمان ابری مشهد چشم دوختهام و چشمانم با تمام گیتی سخن میگویند.
خدواندا،به خاطر داری که سابقا در انتهای یادداشت هایم آرزو میکردم دفعه بعد که یادداشت مینویسم حالم بهتر باشد؟
اما چرا همواره دفعه بعد بدحال تر بودهام؟
به هرحال از من جز آرزو چیزی برنمیاید،
برای هزارمین بار آرزو میکنم نوبت بعد که قلم به دست میشوم احوالم نکو باشد.
حامد صادقی
۱۳۹۸