در خانه ما پنجرهای هست، به روی بیکرانگی.
پنجرهای به روی بادهای 120 روزه هرات، خوشههای موز گواتمالا، کوه آسمایی کابل و بارانهای موسمی سائوپائولو.
پنجرهای به همه چیز، به همهجا، به ماورای مرگ، به لحظاتی پیش از تولد.
آنسوی این دیوار،
من سیمون بولیوار هستم، در تکاپوی نبرد پرو.
المعتصم هستم، در خزانه بغداد،
عبدالخالق هزارهام، در آستانه دیدار شاه،
و هرچیزی میتوانم باشم، تا از کارگربودن در هفت صبح، و انتظار کار در این گذر خوابگرفته بگریزم.
ما، از خود میگریزیم؟ یا از یکدیگر؟
در دورنمای خواب و بیداری، نیمهشب، که جز صدای سگها در دوردست، چیزی حریر سکوت را نمیخراشد،
از مرز خواهم گذشت. بی واهمه تکتیراندازها و چراغهای کورکننده تجسس، ویرانههای مرو را خواهم بوسید.
هرات را چون کودکی بغل خواهم کرد، و در کنار دابلین، سانتو دومینگو و هاوانا، در گهواره اقیانوس خواهم خواباند.
آری، تا قبل از زنگ ساعت 6، تا پیش از ساعت کار، این همه را خواهم زیست.
ساعت با صدای خنجروارش، پنجره را با ساکنانش، با سرزمینهای رنگیاش، با همه صفحاتش پاره میکند.
خودم را به سرعت به صندلی مترو میرسانم و پلکهایم را به هم میفشارم.
تصور میکنم قطاری را، که در آن به جای تجریش، در پلسرخ، یا کنستیتوسیون مکزیکو سیتی پیاده خواهم شد.
هرچه از لورکا در خاطرم مانده را، مجنونوار لابلای صدای دستفروشها زمزمه میکنم.
صدای گیتار، رباب، آواز احمدظاهر و دکلمه نرودا در آن سوی پنجرهمان با هم در خواهند آمیخت،
گویی، همانطور که همه جادهها به رم میرسند،
همه هدفونها پشت این پنجره میخوانند.
هرشب مسافر همین قطارم، از این تخت، تا بیکرانگی.
ح. هروی - 4/12/1400